Αποσπάσματα από το Στρατηγικό βάθος

Εδώ θα παραθέσω μερικά αποσπάσματα από το Στρατηγικό βάθος. Καλό είναι εν τούτοις να τονίσω μια σημαντική πτυχή. Τόσο τα παραθέματα που ακολουθούν όσο και αυτά που προδημσιεύτηκαν στον τύπο και αναπαράγω σε άλλα σημεία της παρούσης σελίδας είναι αποσπασματικά αν δεν μπορέσει κανείς να τα εντάξει στο ευρύτερο κοσμοθεωρητικό, φιλοσοφικό, στρατηγικό και πολιτικό σκεπτικό του τούρκου στοχαστή και σήμερα Υπουργού Εξωτερικών. Μπορώ να δώσω δύο παραδείγματα Πρώτον, αναθεωρητισμός που αποπνέουν οι αναφορές στο Αιγαίο, στην Κύπρο και στην Θράκη και που αποκομίζει κανείς διαβάζοντας τα αποσπάσματα είναι ελάχιστα διαφωτιστικός αν δεν διαβαστούν τα υπόλοιπα κεφάλαια που καθιστούν σαφές ότι ο κεντρικός σκοπός είναι να καταστεί η Τουρκία ένα ηγεμονικό κράτος με οτιδήποτε και αν αυτό σημαίνει. Δεύτερον, υπό ένα αντίθετο πρίσμα, η προσεκτική μελέτη του βιβλίου καθιστά φανερό ότι η σημερινή πολιτική ηγεσία είναι πολύ ευαίσθητη στο κόστος εναλλακτικών στάσεων των άλλων. Αυτό στην δική μας γλώσσα της στρατηγικής ανάλυσης σημαίνει «στρατηγικό ορθολογισμό» που επιτρέπει στους ενδιαφερόμενους ένα ευρύ φάσμα επιλογών στην δική τους στρατηγική. Ενδεικτικά, εγώ αποκομίζω συνολικά ότι αν η Ελλάδα διέθετε μια πνευματικά ισχυρή κοινωνία, ένα εύρωστο πολιτικό σύστημα συσπειρωμένο γύρω από έσχατες λογικές εθνικής ασφάλειας και μια εξεζητημένη εθνική στρατηγική, η Τουρκία δεν θα υιοθετούσε αναθεωρητική στάση απέναντι στην Ελλάδα και στην Κύπρο αλλά θα επιζητούσε μια λογική συνεννόηση. Για να το πω διαφορετικά, όπως είπε και ο Περικλής, ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο δικός μας κακός εαυτός και όχι οι Τούρκοι.

Αποσπάσματα από Το στρατηγικό βάθος

«Οι κοινωνίες οι οποίες έχουν στέρεες δομές και κατέχουν μία πολύ ισχυρή αίσθηση του ανήκειν και της ταυτότητας, που οφείλεται στην κοινή αντίληψη του χρόνου και του χώρου, και μπορούν με αυτή την αίσθηση να κινητοποιήσουν τα ψυχολογικά, κοινωνιολογικά, πολιτι­κά και οικονομικά στοιχεία έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιούν στρατηγικά ανοίγματα ικανά να ανανεώνονται συνεχώς. Αντιθέτως, οι κοινωνίες που ζουν μία κρίση ταυτότητας και τη μετατρέπουν σε μία καταστροφή πολιτισμού περιέρχονται σε ένα στρατηγικό αδιέξο­δο παραδομένες στη δίνη των ψυχολογικών, κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών διακυμάνσεων». σ. 57

» …η παγκοσμιοποίηση φέρει στοιχεία που θα ενεργοποιήσουν αναπόφευκτα όλη την κληρονομιά της ανθρωπότητας, και πρωτίστως εκείνην της Ασίας, προς την κατεύθυνση του ρου της ιστορίας. Το ότι το Μεσνεβί,* συγκαταλέγεται μεταξύ των βιβλίων που πούλησαν τα περισσότερα [αντίτυπα] στις ΗΠΑ, η αναβάθμιση του ισλάμ σε δεύτερη μεγάλη θρησκεία σε πολλές δυτικές χώρες, η ραγδαία ανάπτυξη των κλασικών αξιών του ινδικού και κινεζικού πολιτισμού, δεν θα οδηγήσουν όπως προέβλεψε ο Χάντιγκτον μόνο σε μία σύγκρουση πολιτισμών, αλλά θα καταστήσουν αναγκαία και μία σύνθεση ενός νέου πολιτισμού εξασφαλίζοντας [η διάδοσή του], το άνοιγμά του [στον κόσμο]. Σε αυτή τη διαδικασία όπου θα προβληθούν κοινωνίες, η ιστορική κληρονομιά των οποίων θα προσφέρει τη βάση για ένα τέτοιο άνοιγμα, η Τουρκία έρχεται αντιμέτωπη με την υποχρέωση να σχηματίσει ένα νέο και με νόημα σύνολο μεταξύ του ιστορικού βάθους και του στρατηγικού βάθους της καθώς και να το θέσει σε λειτουργία στο πλαίσιο ενός γεωγραφικού βάθους. Σε περίπτωση που η Τουρκία, η οποία είναι μία αξονική χώρα, πετύχει [τον παραπάνω στόχο], θα αποκτήσει τη θέση μιας κεντρικής χώρας που πέτυχε τη γεωπολιτική, γεωπολιτισμική και γεωοικονομική της ολοκλήρωση». σ. 839

«οι κοινωνίες που έχοντας χάσει την αυτοπεποίθησή τους αποδέχθηκαν να γίνουν τα περιφερειακά στοιχεία άλλων κοινωνιών, μετά από μια ψυχολογική κατάρρευση θα μείνουν αντιμέτωπες και με τον κίνδυνο της στρατηγικής τους διάλυσης» (σ. 832) [& οπισθόφυλλο του βιβλίου].

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: