Βασ. Φίλια, Τάσσος διαχρονική μορφή του ελληνισμού

Τάσσος Παπαδόπουλος : Διαχρονική μορφή του Ελληνισμού.

Βασίλη Φίλια, Καθηγητού, πρώην Πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου, [Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» 28/12/2008,σελ. 15]

Οι ωροδείκτες της Ιστορίας όπως και οι ωροδείκτες του χρόνου δεν σταματούν ποτέ. Όμως οι ωροδείκτες της Ιστορίας σημασιοδοτούν το χρόνο, διότι καταγράφουν ανεξίτηλα ό,τι σημαντικό και κρίσιμο συμβαίνει στη διαδρομή του.

Η καταγραφή αυτή δεν είναι απλή παράθεση επεισοδίων και γεγονότων, αλλά συνδέεται με την νοηματοποίησή τους. Ακριβώς γι’ αυτό η Ιστορία δεν συνιστά «καταλογοποίηση» του πρόσκαιρου περιστασιακού και περαστικού αλλά διαμορφώνει τη συνειδησιακή συνέχεια στη ζωή των λαών και των εθνών.

Ακριβώς γι’ αυτό ο άνθρωπος του σήμερα είναι γέννημα του ανθρώπου του χτές και αποτελεί πρόπλασμα του ανθρώπου του αύριο.

Όσοι δεν αντιλαμβάνονται αυτό δεν μπορούν να κατανοήσουν ,επομένως να εξηγήσουν, την Ιστορία όπως π.χ. οι Αμερικανοί που χρησιμοποιούν στη γλώσσα τους , για κάτι, που συνέβη στο παρελθόν τη διατύπωση «είναι ιστορία» [it’s history ]με την έννοια της εξαφάνισης του στην ανυπαρξία. Δεν μπορούν να κατανοήσουν την Ιστορία , διότι στον ιστορικό χρόνο τίποτα σημαντικό δεν είναι τελεσίδικα παρελθόν, δεδομένου ότι επενεργεί και στο παρόν και στο μέλλον.

Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ασημαντότητα επιβιώνει διαχρονικά. Ακριβώς το αντίθετο: η κρησάρα του ιστορικού χρόνου είναι αμείλικτη και αποβάλλει ότι είναι κονιορτός και σκόνη του ανθρώπινου γίγνεσθαι.

Στη βάση αυτής της συλλογιστική μπορεί να κριθεί μία μορφή όπως ο Τάσσος Παπαδόπουλος και να υποστηριχτεί η ιστορικότητα της παρουσίας του πέρα από τα όρια της πεπερασμένης ύπαρξής του.

Ο ηγέτης αυτός του Κυπριακού Ελληνισμού εξέφρασε τους πόθους και τις ελπίδες όλων των γνήσιων πατριωτικών δυνάμεων του λαού , που τον γέννησε και τον εξέθρεψε, υψώνοντας το μεγάλο ανάχωμα του ΟΧΙ απέναντι στην εθνική μειοδοσία και τον ραγιαδισμό.

Ανάχωμα , που απετέλεσε και θα αποτελεί στο διηνεκές ένα ιστορικό ορόσημο και σύνορο, που ουδείς μπορεί πλέον να υπερβεί χωρίς να συντριβεί πολιτικά και ηθικά ,επισύροντας εναντίον του αυτό, που οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν «Νέμεση της Ιστορίας».

Την κρίσιμη στιγμή και την εσχάτη ώρα ο Τάσσος Παπαδόπουλος ανέκοψε την πορεία προς τον γκρεμό και τον όλεθρο που είχαν ακολουθήσει οι άνθρωποι του κονιορτού της Ιστορίας. Γι’ αυτό ήταν και θα παραμείνει στη συνείδηση όλων των Ελλήνων , όχι μόνον των Κυπρίων, ένας μεγάλος ηγέτης , μία ιστορική φυσιογνωμία πρώτου μεγέθους. Και αυτό όχι διότι υπήρξε πρόεδρος και ανήλθε στο ύπατο αξίωμα. Τα αξιώματα από μόνα τους δεν κάνουν τον ιστορικό ηγέτη, αλλά ο τρόπος με τον οποίον τα υπηρετούν. Πόσους και πόσους ύπατους αξιωματούχους –ακόμη και ενόσω ζουν- δεν παραπέμπει η Ιστορία στο διάβα της στην αφάνεια και τη λήθη, δεν τους μεταβάλλει σε κονιορτό;

Από τέτοιους όμως «υψηλόβαθμους» συγκροτήθηκε το μέτωπο κατά του Τάσσου Παπαδόπουλου. Από «επώνυμους» νάνους και ανθρωπάρια που προσπάθησαν πατώντας ο ένας στους ώμους του άλλου να πάρουν ύψος και να αναμετρηθούν με τον γίγαντα για να μπορέσουν να τον μειώσουν και να τον σπιλώσουν.

Άδικος ο κόπος° το μόνο, που πέτυχαν ήταν να γίνουν περίγελως και να αποκαλύψουν την μικρότητα και μηδαμινότητά τους .

Δεν ήταν μόνο ξένοι «ειρηνοποιοί» , που με το ανοσιούργημα Ανάν πολέμησαν και υπονόμευσαν τον Τάσσο Παπαδόπουλο όσο ζούσε με κάθε μέσο και κάθε τρόπο. Αυτοί στο κάτω –κάτω εκπροσωπούσαν ανομολόγητα συμφέροντα με κορυφαίο εκείνο του αφανισμού του κυπριακού ελληνισμού , που στέκεται εμπόδιο στα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια στη Μέση Ανατολή.

Όμως οι άλλοι , οι «ημέτεροι» – Κύπριοι και Ελλαδίτες – τι ακριβώς επεδίωκαν με τις άμεσες και έμμεσες πιέσεις στον Τάσσο Παπαδόπουλο για να συναινέσει στην ανάνια «λύση» του Κυπριακού;

Τι επεδίωκε ο Γ.Παπανδρέου και οι διαγγελείς και αγγελιοφόροι του;

Τι επεδίωκε ο Κ. Μητσοτάκης , το ΕΛΙΑΜΕΠ, οι κουκουλόφρονες πολιτικοί σχηματισμοί στην Ελλάδα και όσοι μεγαλόσχημοι και μεγαλόστομοι Κύπριοι «ηγέτες»αναγόρευαν το σχέδιο Ανάν ως τη μόνη εφικτή διέξοδο; Τι επεδίωκαν οι σχολιαστές της πενταροδεκάρας, οι δημοσιογράφοι της απελπισίας , οι κοσμοπολίτες «διανοούμενοι»;

Επεδίωκαν , έλεγαν, την ειρήνευση και τη συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και ταυτόχρονα να βγεί η Κύπρος από την διεθνή απομόνωση και κατακραυγή…Τέρμα λοιπόν τα περί εισβολής και κατοχής, τέρμα τα περί Αττίλα και τουρκικών θηριωδιών κλπ, κλπ.

Στην ουσία όλοι αυτοί ήταν προωθητές ενός φοβικού συμπλέγματος και με κασάνδριους θρήνους και δυσοίωνους προβλέψεις προσπαθούσαν να κάμψουν τη δύναμη αντίστασης του κυπριακού λαού και να λυγίσουν τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Δεν το πέτυχαν και οι όποιες πεισιθανάτιες «ανησυχίες» τους για το αποτέλεσμα του ΟΧΙ έπεσαν στο κενό και αποδείχτηκαν σαθρές και βλακώδεις.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος , έχοντας δίπλα του τη συντριπτική πλειοψηφία όχι μόνον του κυπριακού, αλλά και του απανταχού ελληνισμού τους νίκησε κατά κράτος, , κυριολεκτικά τους συνέτριψε.

Αυτό σημαίνει μεγάλος ηγέτης και ο Τάσσος Παπαδόπουλος ήταν μεγάλος ηγέτης.

Κινήθηκε εναντίον του ρεύματος της εθνικής μειοδοσίας σε ένα σταυροδρόμι αρνητικών συγκυριών , που είχαν δημιουργήσει οι προκάτοχοι του και έδωσε ένα υπόδειγμα γενναίας πολιτικής συμπεριφοράς όταν :

– δεν είχε ακόμα γίνει προφανής η ήττα των αγγλοαμερικανών στο Ιράκ και το Αφγανιστάν,

– δεν είχαν ακόμη πραγματοποιηθεί οι κοσμοϊστορικές μεταβολές σε βάρος του ιμπεριαλισμού στη Λατινική Αμερική,

– η Ρωσία δεν είχε ακόμη αρχίσει να παρεμβαίνει ενεργά στη Μέση Ανατολή και τη Βαλκανική.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος ανέδειξε τη μικρή Κύπρο, έναν κόκκο άμμου στο διεθνές στερέωμα, σε παγκόσμιο υπόδειγμα μιάς μη υποτελούς εξωτερικής πολιτική και τελικά κέρδισε το σεβασμό όλων , ακόμη και εκείνων , που οι παραπληροφορητές και κεκράκτες – «ημέτεροι « και ξένοι – είχαν στρέψει εναντίον του.

Πέραν τούτου , διέβλεψε και διεκήρυξε απερίφραστα ότι το ξήλωμα του κυπριακού ελληνισμού , που προέβλεπε το σχέδιο Ανάν θα ήταν η απαρχή του ξηλώματος της Ελλάδας σε ολόκληρο το Αιγαίο .

Τέλος ήταν αυτός που αντέταξε στο τουρκικό εμπάργκο το ευρωπαϊκό κεκτημένο στην Κύπρο , που αποτελεί ένα βασικό κώλυμα για την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ο Τάσσος Παπαδόπουλος είναι μεγάλος και διαχρονικός με την ιστορική έννοια του όρου και γι αυτό οι πολιτικές υποθήκες του δεν τάφηκαν μαζύ του, αλλά θα εξακολουθούν να αποτελούν κατευθυντήριο γνώμονα των πολιτικών πραγμάτων στην Κύπρο οσοδήποτε και αν επιχειρείται η αναίρεσή τους στο όνομα μιάς ψευδεπίγραφης και απατηλής ελληνο-τουρκικής «φιλίας».

Δεν είναι τυχαίο ότι ενοχλεί η προσωνυμία «Εθνάρχης» για τον Τάσσο Παπαδόπουλο, διότι αναδεικνύει το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να πηδήξει πέρα από την πελώρια σκιά του , ενώ αντίστροφα καταδεικνύει το λιλιπούτιο μέγεθος των ορκισμένων – φανερών ή κρυφών –εχθρών και αντιπάλων του .-

Αθήνα Χριστούγεννα 2008

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: