Επιλεγμένα αποσπάσματα από το βιβλίο

Επιλεγμένα αποσπάσματα από το βιβλίο

 Απόσπασμα από το βιβλίο: Προλεγόμενα

 Quote

Προλεγόμενα

1. Η έννοια Κοσμοθεωρία των Εθνών και συγγραφική προσέγγιση

Μέσα στον σκληρό πυρήνα του πολιτικού πολιτισμού βρίσκονται οι συγκλί­νουσες και αλληλοσυμπληρούμενες έννοιες εθνική κοσμοθεωρία, έθνος, εθνι­κή ανεξαρτησία, εθνοκράτος, δημοκρατία, κοινωνική ελευθερία και πολιτική ελευθερία. Παρά το γεγονός ότι το περιεχόμενο των εννοιών αυτών είναι διαφο­ρετικό, ανάλογα με την ανθρωπολογική ετερότητα κάθε κοινωνικής οντότητας, μορφικά είναι πανομοιότυπες για όλα τα έθνη. Η διαρκής διαχρονική πνευματι­κή και πολιτική τους ανάπτυξη συγκροτεί την Κοσμοθεωρία των Εθνών. Η κα­τίσχυση της και η διεθνής σταθερότητα τον 21ο αιώνα συναρτάται, πρωτίστως, με την εμπέδωση της εθνικής ανεξαρτησίας ως θεμελιώδης κοσμοθεωρητική παραδοχή όλων των εθνών και με την εκ του γεγονότος αυτού ανάπτυξη αντιη­γεμονικών εθνοκρατοκεντρικών συσπειρώσεων.

 Η ανάλυση που ακολουθεί αμφισβητεί θεμελιωδώς τον μοντερνισμό και την καθαρότητα εννοιών, όπως αστικός πολιτισμός, φιλελευθερισμός, κο­μμουνισμός και μύθοι ότι η πρόοδος και η τεχνολογία είναι επακόλουθο της με ιστορικούς όρους εφήμερης κυριαρχίας των ιδεολογικοϋλιστικών παραδο­χών. Αμφισβητείται έντονα, επίσης, η συσχέτιση των καθεστώτων έμμεσης αντιπροσώπευσης με τη δημοκρατία. Η αντιπαράθεση είναι κάθετη ως προς συγκεκριμένα ζητήματα: Τον εξοστρακισμό της μεταφυσικής από τη δημό­σια σφαίρα, τον μοντερνισμό, το τρίδυμο της καταστροφής των τελευταίων αιώνων υλισμός-ιδεολογία-διεθνισμός, τη νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ισχύος, που θεωρώ ως εγγενές χαρακτηριστικό των μοντερνιστικών πα­ραδοχών, την ευθύνη του μοντερνισμού για το αποικιοκρατικό φαινόμενο και την επί αιώνες καταλήστευση, αποσταθεροποίηση και τεχνητή διαίρεση του πλανήτη, τον ηγεμονισμό, τις νεοαποικιοκρατικές στρατηγικές, τον νεοηγεμο­νισμό, την ιδεολογική σύγκρουση του 20ου αιώνα και την ακόμη πιο βάρβαρη επεμβατική δραστηριότητα της μεταψυχροπολεμικής εποχής.

  Προκαταρτικά ζητώ κατανόηση από τον αναγνώστη, καθώς μερικά κεντρι­κά σημεία κρίθηκε σκόπιμο αφενός ότι θα πρέπει να τονιστούν εμφατικά, αφε­τέρου ότι θα πρέπει να επαναδιατυπώνονται σε όποιες ενότητες ήταν αναγκαίο να φωτιστούν υπό μία άλλη οπτική γωνία. Ζητώ επίσης προκαταρτικά συγνώμη από αναρίθμητους καλόπιστους οπαδούς των ιδεολογικοϋλιστικών παραδοχών της ύστερης εποχής που τυγχάνει να θεωρώ θύματα και όχι θύτες. Η συγγραφι­κή προσέγγιση και συνολικότερα η επιστημολογία μου εδώ επηρεάζεται από το γεγονός ότι γίνεται μία, εκτιμώ, αναγκαία και μη εξαιρετέα ριζοσπαστική κριτική, που κινείται κόντρα στο ρέμα της συμβατικής σοφίας. Κεντρικά επι­χειρήματα απαιτείται να τονιστούν εμφατικά, να φωτιστούν και να αναφερθούν με το όνομά τους. Η επιστημολογία μου επηρεάστηκε επίσης από τη θέση μου ότι στη συντριπτική πλειονότητά τους οι θαμώνες των ιδεολογικοπολιτικών εκπαιδευτηρίων από πολύ καιρό είναι (επι)στρατευμένοι στους υλιστικούς-ιδεολογικούς-διεθνιστικούς σκοπούς και στην επιστημονικά μεταμφιεσμένη ιδεολογική προπαγάνδα. Μου είναι αδιάφορες οι γνώμες τους, δεν ενδιαφέρει το πόσοι πολλοί είναι αριθμητικά, ποιοι τους αμείβουν και ποιες είναι οι ιδεολο­γίες τους. Συναφής είναι και η απόφασή μου να περιορίσω τις παραπομπές μου μόνο στα κείμενα εκείνα που θεωρώ απολύτως αξιόπιστα και έγκυρα.

 Εκτιμώ πάντως ότι πολλά από τα ζητήματα γύρω από τα οποία περιστρέφεται η ανάλυσή μου περισσότερο ανοίγουν τη συζήτηση και λιγότερο την εξαντλούν. Τέτοια είναι, για παράδειγμα, ο κοσμοσυστημικός χαρακτήρας της Βυζαντινής Οικουμένης, η συγκρότηση-αυτοθέσμιση των εθνών εις πείσμα των υλιστικών καθεστώτων, η ανασταλτική επίδραση του αποικιοκρατικού φαινομένου στην ανοδική πορεία της θεμελίωσης των εθνικών-ανθρωπολογικών προϋποθέσεων των κοινωνικών οντοτήτων και η εφικτότητα της άμεσης δημοκρατίας σε εποχές υψηλής τεχνολογίας και άμεσης μετάδοσης μηνυμάτων και εικόνων.

  Ιδιαίτερα όσον αφορά τον κοσμοσυστημικό χαρακτήρα της Βυζαντινής Οικουμένης, υποστηρίζω ότι πρόκειται ενδεχομένως για το πιο ενδιαφέρον ζήτημα της ιστορίας. Αφορά ευθέως και ζωτικά τις προϋποθέσεις διεθνούς οργάνωσης τον επερχόμενο 21ο αιώνα, εφόσον, βεβαίως, συντελεστεί αλλαγή κοσμοθεωρητικού παραδείγματος, που θα επέλθει με τη σταδιακή αποδυνά­μωση και τελική εξάλειψη των υλιστικών-διεθνιστικών δογμάτων. Έτσι μόνο μπορούν να επαναπροσανατολιστούν τα έθνη και ο κόσμος σε μία πορεία η αφετηρία της οποίας ήταν η κλασική εποχή και που συνεχίστηκε μέχρι και την πτώση της Βασιλεύουσας Πόλης. Ένα, δηλαδή, δύσκολο ταξίδι προς μία πολύ μακρινή Ιθάκη, που θα σταθεροποιεί τα έθνη και το εθνοκρατοκεντρικό σύστημα με την καλλιέργεια της δημοκρατίας, της κοινωνικής ελευθερίας και ενός κοσμοσυστημικού πνευματικού περιβάλλοντος αποδοχής της ετερότητας των άλλων εθνών και ειρηνικώ συναλλαγών. Αποτελεί βασικά τη μόνη επιλο­γή που εμποδίστηκε δραστικά τον 16ο αιώνα, όταν η επικράτηση του υλισμού οδήγησε στη νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ισχύος ενδοκρατικά και διακρατικά. Προϋπόθεση αλλαγής κοσμοθεωρητικού παραδείγματος είναι η κατεδάφιση των υλιστικών τειχών γύρω από τη δημόσια σφαίρα για να εισ­ρεύσει ο πνευματικός κόσμος των πολιτών ως ο κυριότερος διαμορφωτικός παράγοντας, κάτι που ισχύει πλέον στα περισσότερα κράτη του κόσμου πλην μερικών καθεστώτων έμμεσης αντιπροσώπευσης στα κράτη της Δύσης.

  Θα ήθελα να τονίσω πάντως ότι δεν εξαντλώ το ζήτημα του χιλιετούς βυ­ζαντινού φαινομένου. Οι πηγές μου εδώ είναι ελάχιστες και μόνο αυτές που έκρινα ότι είναι έγκυρες, αξιόπιστες και σχετικές με τα ερωτήματα που θέτω για τη θεμελιώδη κοσμοσυστημική δομή της Βασιλεύουσας Πόλης. Πλήθος πηγών και αναλύσεων που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της παρούσας έρευνας με οδήγησαν στην απόφαση για εκπόνηση μιας ξεχωριστής μελέτης για την κοσμοσυστημική φυσιογνωμία αυτού του πολύ σημαντικού φαινομένου.

 Η νεολογία αναφορικά με τον κεντρικό όρο Κοσμοθεωρία των Εθνών και τις συμπαρομαρτούσες έννοιες έθνος,δημοκρατία, πολιτική ελευθερία, εθνική κοσμοθεωρία, εθνική ανεξαρτησία, εθνοκράτος και εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα, σίγουρα ανοίγει τη συζήτηση παρά την κλείνει. Η πρόκληση για τους εθνομηδενιστές είναι ευθεία και κάθετη: Τους τοποθετεί στον μεταμοντέρνο κατήφορο προς τα Σόδομα και Γόμορρα και την Κοσμοθεωρία των Εθνών στον αντίποδά τους. Δεν τους χαϊδεύω αλλά τους προκαλώ και αυτό ήταν επιστη­μονικά και επιστημολογικά απόλυτα αναγκαίο. Αναγάγω την εθνική κοσμο­θεωρία ως αξονικής σημασίας έννοια για τη συγκρότηση της ανθρωπολογικής ετερότητας κάθε κοινωνικής οντότητας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής και πολιτικής ελευθερίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της πορείας προς αντι­ηγεμονικές εθνοκρατοκεντρικές συσπειρώσεις που θα διασφαλίζουν ολοένα και μεγαλύτερη μελλοντική σταθερότητα και κοσμοσυστημική ενότητα του εθνοκρατοκεντρικού κόσμου. Αυτή η θέση και πάλι, αν και αυτονόητη υπό το πρίσμα μιας ορθολογιστικής ανάγνωσης των θεμελιωδών αρχών του διε­θνούς δικαίου, ανοίγει παρά κλείνει τη συζήτηση. Ο αναγνώστης, τέλος, ας μην παρασυρθεί από την αναγκαία και μη εξαιρετέα εμφατικότητα με την οποία ασκώ κριτική ενάντια στις υλιστικές-ιδεολογικές παραδοχές, οι οποίες ίσαμε τις έσχατες συνέπειές τους οδηγούν σε επιστροφή στο μέλλον των La Mettrie και μαρκήσιο de Sade, που προκαλεί ανθρωπολογικά Σόδομα και Γόμορρα. Όσον με αφορά η κριτική μιας κατάστασης (μεταμοντέρνων) ανθρωπολογικών Σοδόμων και Γομόρρων είναι φυσιολογική και κατά τα άλλα η ανάλυσή μου θεωρώ ότι είναι περιγραφική και αξιολογικά ελεύθερη.

 Γράφουμε το παρόν έχοντας πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι δισεκατομ­μύρια τόνοι χαρτιού κατασπαταλήθηκαν στην άγονη και άσκοπη ιδεολογική πάλη, που παγίδευσε ιδεολογικά-διεθνιστικοϋλιστικά τον κόσμο για πολλούς αιώνες. Δεκάδες εκατομμύρια διανοητές συνεχίζουν να είναι καταπλακωμέ­νοι από αυτούς τους τόνους (ιδεολογικού-προπαγανδιστικού) χαρτιού. Θλιβό­μαστε γι’ αυτούς, αλλά αναγκαστικά τους προσπερνούμε και τους αφήνουμε να μονολογούν μεταφυσικά. Εντέλει, από κάποιο σημείο και μετά η συγγρα­φή ενός κειμένου με επιστημονικές αξιώσεις (βάσιμες ή όχι, αυτό είναι άλλη υπόθεση που βρίσκεται υπό την αίρεση στοχαστικών ελέγχων) είναι ζήτημα γούστου και περιέργειας.

  Όποιος έχει βρεθεί στην ακαδημαϊκή ζούγκλα γνω­ρίζει πως για να πεις κάτι ουσιαστικό πρέπει να θιγεί βαθύτατα ο ημιμαθής παρασιτισμός των φορέων επιστημονικά μεταμφιεσμένων ιδεολογικοπολιτι­κών εκλογικεύσεων. Από κάποια στιγμή και μετά κανείς αντιλαμβάνεται ότι οι περισσότεροι δεν έχουν καμία διάθεση για επιστημονική συζήτηση. Θέλουν ακόμη και νεκρό –με τη βιολογική έννοια του όρου– όποιον ταράσσει τον αδρά αμειβόμενο παρασιτισμό της μακάριας ιδεολογικοπολιτικής ορθότητας και των αναιτιολόγητων ευέλικτων ιδεολογικοπολιτικών μεταστροφών. Τα λεφτά είναι πολλά και ο πόθος για ηδονές ασυγκράτητος. Η εντύπωση συχνά είναι ότι οι «κοινωνικές επιστήμες» είναι πασαρέλα καθωσπρεπισμού και ιδεολογικο­πολιτικής ορθότητας, πάνω στην οποία όσοι παρελαύνουν αμείβονται αδρά.

  Παρέκκλιση από την επιστρατευμένη παρελαύνουσα ιδεολογικοπολιτική ορ­θότητα ενοχλεί όσους ωφελούνται, ηδονίζονται και εναλλάσσουν φίλους και εχθρούς, όπως τα πουκάμισά τους. Αντιλαμβάνεστε τι υπόληψη πρέπει να έχει κανείς γι’ αυτούς και πόσο πρέπει να τους υπολογίζει, όταν γράφει ένα κείμενο με επιστημονικές αξιώσεις.

 Διευκρινίζω ότι το παρόν κείμενο απευθύνεται πρωτίστως στους πολίτες και σε εκλεκτούς συναδέλφους. Οι πρώτοι διαθέτουν κοινή λογική και γι’ αυτό το παρόν πόνημα θα μπορούσε να τους φανεί χρήσιμο. Από τους δεύτερους αναμένω με ανυπομονησία σχόλια και κριτική.

Τέλος, σημειώνω ότι ετοιμάζω την κυκλοφορία παραπλήσιας εκδοχής του παρόντος κειμένου στην αγγλική γλώσσα.

2. Οφειλές και ευχαριστίες ……

 unquote

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: