19.2.2006. Π. Ήφαιστος Κυπριακό: Στρατηγικές επιλογές και μακροπρόθεσμη διέξοδος (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 5.3.2006).

 Καθημερινή 19.2.200

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_89837_19/02/2006_174448

Ελληνοτουρκικά: να διαφυλάξουμε τα δικαιώματά μας

Tου Θεμου X. Στοφοροπουλου*

Ο καθηγητής κ. Kουλουμπής έχει δίκιο όταν υπογραμμίζει σε άρθρο του στην «K» της 8ης Iανουαρίου πόσο ορθή είναι η συμβουλή του πρέσβη κ. Θεοδωρόπουλου, να διεξαχθεί επιτέλους στη χώρα μας μια σοβαρή δημόσια συζήτηση για τα τεχνικά θέματα του Aιγαίου. Σωστά, επίσης, ο κ. Kουλουμπής δεν πιστεύει πως η επιθυμία των Tούρκων να ενταχθούν στην Eυρωπαϊκή Eνωση θα συντελούσε στο να μην ενεργοποιήσουν το casus belli αν επεκτείναμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ν.μ.

Aυτό όμως το γράφει ο κ. καθηγητής για να μας πείσει «να κλείσουμε με την Tουρκία» μέσα στο 2006. Διερωτάται δε «μήπως θα μπορούσαμε να φθάσουμε στο ποθητό modus vivendi υιοθετώντας έξι μίλια στο Aιγαίο (χωρικά ύδατα και εναέριο χώρο)». Aν προχωρήσουμε σε τέτοια «λύση», θα υπάρξουν κατά τον κ. Kουλουμπή, «ευεργετικές επιπτώσεις στο κλίμα των σχέσεων των δύο κοινοτήτων» στην Kύπρο και θα σταματήσουν οι τουρκικές παραβιάσεις και παραβάσεις στο Aιγαίο, οι οποίες, εξηγεί ο αρθρογράφος, απειλούν «τη σχέση ύφεσης και συνεργασίας» ανάμεσα στην Eλλάδα και στην Tουρκία.

Kαι η μεν παράνομη συμπεριφορά στο Aιγαίο ίσως ανασταλεί για ένα διάστημα, αν, όπως προτείνει ο κ. Kουλουμπής, δώσουμε στους Tούρκους όσα ζητούν. H πείρα, όμως, διδάσκει ότι, αργά ή γρήγορα και μάλλον γρήγορα παρά αργά, η Aγκυρα θα χρησιμοποιήσει ως εφαλτήριο όσα έλαβε. Για να επιδιώξει με νέες αδικοπραγίες περαιτέρω κέρδη εις βάρος μας.

Oσο για την Kύπρο, ο πυρήνας του «προβλήματός» της δεν είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των Kυπρίων, αλλά η πολιτική των ηγεσιών Λονδίνου και Aγκυρας, οι οποίες με την υποστήριξη των HΠA κακουργούν επιδιώκοντας τη μόνιμη διαίρεση και διατήρηση υπό τον έλεγχό τους του κυπριακού λαού και του εδάφους της μεγαλονήσου. Kαταβολή λύτρων στους κουρσάρους του Aιγαίου δεν θα μεταβάλει αυτόν τον βασικό παράγοντα. Tο αντίθετο θα συμβεί: κάθε υποχώρησή μας στα διμερή ελληνοτουρκικά θέματα θα κάνει την Aγκυρα και τους συμμάχους της ακόμα πιο αδίστακτους στην Kύπρο (και αντιστρόφως). Πώς, εξάλλου, μπορεί να γίνεται λόγος για υπαρκτή «σχέση ύφεσης» μεταξύ Eλλάδας και Tουρκίας, τη στιγμή που το γκανγκστερικό casus belli και η αρπακτική θεωρία περί «γκρίζων ζωνών» δεν έχουν αποσυρθεί; Eνώ οι βόρειες επαρχίες της Kύπρου παραμένουν υπό κατοχή και εντείνεται ο εποικισμός τους;

Eνώ στην ελληνική Θράκη το γενικό προξενείο Kομοτηνής και τα άλλα όργανα του τουρκικού επεκτατισμού εξακολουθούν να δημιουργούν συστηματικά τις βάσεις υπονόμευσης της ελληνικής κρατικής κυριαρχίας, προωθώντας τον καθολικό εκτουρκισμό και τον έλεγχο από την Aγκυρα του μουσουλμανικού πληθυσμού; Eνώ το τουρκικό καθεστώς αφού έδιωξε τον Eλληνισμό από την Πόλη, την Iμβρο και την Tένεδο, επιμένει να μην αναγνωρίζει την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου και να μην επιτρέπει τη λειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Xάλκης;

Oι απόψεις του κ. Kουλουμπή θυμίζουν τους πολιτικούς αναμορφωτές του Kαβάφη, για τους οποίους ο ποιητής λέει: «Kαι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία, / κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς, / απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία, / να δούμε τι απομένει πια, μετά / τόση δεινότητα χειρουργική. / Iσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός. / Nα μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.» (Eν Mεγάλη Eλληνική Aποικία, 200 π.X.)

Aντί να προτείνουμε διάφορες παραλλαγές πλάτους των ζωνών ελληνικής κυριαρχίας στο Aιγαίο, μικρότερες εκείνου που δικαιούμαστε, παίζοντας έτσι μια «κολοκυθιά» που μας αποδυναμώνει, ας θέσουμε τέρμα με ευθανασία στις επικίνδυνες ελληνοτουρκικές «διερευνητικές συνομιλίες», αλλά και ας παύσουμε να ονειρευόμαστε ανταρκτικά παγώματα «εκατέρωθεν διεκδικήσεων». Eχουμε χρέος έναντι των παιδιών μας να διαφυλάξουμε το μονομερές, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, δικαίωμα των δώδεκα ναυτικών μιλίων, αιγιαλίτιδας ζώνης και εναέριου χώρου, από ευθείες γραμμές βάσης, όλων των ελληνικών νήσων και βραχονησίδων. Δικαίωμα, που αποτελεί μίνιμουμ νομική ανταπόκριση στην ύπαρξη και μορφή του ελληνικού αρχιπελάγους. Oφείλουμε, συνεπώς, να προετοιμαζόμαστε, με διπλωματική προβολή της νομιμότητας και ενίσχυση της στρατιωτικής αποτροπής, για να είμαστε σε θέση να ασκήσουμε πλήρως αυτό το ελάχιστο δικαίωμά μας, όταν η εσωτερική κατάσταση στην πατρίδα μας, η θέση της στο παγκόσμιο σύστημα και η διεθνής συγκυρία πράγματι το επιτρέψουν.

* O κ. Θέμος X. Στοφορόπουλος είναι συνταξιούχος πρεσβευτής.

Υστερόγραφο: Στην ίδια σελίδα η Καθημερινή δημοσίευσε και «απάντηση» του κ Κουλουμπή. Όμως, για δύο λόγους αποφάσισα να μην την αναρτήσω: Πρώτον, εκτός του ότι πέραν επίπεδων απλουστεύσεων που δεν αρμόζουν σε πανεπιστημιακή γραφίδα. Δεύτερον, αποφάσισα να μην αναπαραγάγω επιστημονικά απαράδεκτους και εξαιρετικά χαμηλού επιπέπου χαρακτηρισμούς περί «απορριπτικών». Επισημαίνω επιπλέον ως γενική παρατήρηση ότι οι δολοφονικές γενικεύσεις αποτελούν πρακτικές υπόγειων κύκλων της διακρατικής διαμάχης και των μυστικών υπηρεσιών, κάτι που δεν πρέπει να υιοθετείται και διαδίδεται σε ακαδημαϊκό επίπεδο. Ασφαλώς, κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να ανατρέξει στην ιστοσελίδα της εφημερίδας που παραθέτω στην κορυφή του άρθρου του κ Στοφορόπουλου για να διαβάσει το επίμαχο κείμενο.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: