22.2.2012 Ιδιωτεία και μνημονιακοί – αντί-μνημονιακοί

22.2.2012 Ιδιωτεία και μνημονιακοί – αντί-μνημονιακοί

Γίνονται πολλές συζητήσεις τελευταία και η Ελλάδα φαινομενικά χωρίστηκε μεταξύ μνημονιακών και αντί-μνημονιακών. Κουραστικές αυτές οι συζητήσεις γιατί η κρίση χώρισε τα «άγρια» από τα «ήμερα». Τα «ήμερα» είναι όσοι λόγω γνώσης και συνειδητής στάσης νοιάζονται για την Πολιτεία τους και βλέπουν το δικό τους συμφέρον σε συνάρτηση με το κοινό συμφέρον. Τα «άγρια» είναι όσοι ενσαρκώνουν την πανάρχαια έννοια της «ιδιωτείας». Τώρα, κουραστικό είναι να κάθεται κανείς να συζητεί πανάρχαιες έννοιες διαχρονικά επαληθευμένες. Όποιος είναι σοβαρός και όχι καραγκιόζης παιδικής χαράς εάν διαβάσει τα συμφωνηθέντα θα συμφωνήσει ότι η Ελλάδα απώλεσε την εθνική της ανεξαρτησία. Ότι επίσης υποθηκεύτηκε το μέλλον της. Οι δράστες είναι πολλοί και γνωστοί, και όχι μόνο αυτοί που έκλεψαν και λεηλάτησαν την χώρα. Είναι και αυτοί που αν και «καλά παιδιά» την κρίσιμη στιγμή αποδείχθηκαν δειλοί, ανίκανοι να λειτουργήσουν ως φορείς του δημόσιου συμφέροντος, ανίκανοι να συγκροτήσουν επιχειρήματα και σχέδια δράσης για να υπερασπιστούν την εθνική ανεξαρτησία και πολύ ικανοί στα πισωγυρίσματα και στην προπετή επιθετική συμπεριφορά κατά όσων την υπερασπίζονται. Δεν εκπλήττει πάντως ότι οι τελευταίοι όπως κάθε νεοφώτιστος είναι τελικά και οι ποιο επιθετικοί. Ομολογώ πάντως το πόσοι πολλοί τελευταία λειτουργούν και σκέπτονται με όρους ιδιωτείας και όχι με όρους συμφέροντος της Πόλεως. Μια ματιά στον Θουκυδίδη και πάλιν φωτίζει την ιεραρχία των διλημμάτων και το λαθεμένο ή ορθό χαρακτήρα των αποφάσεων: «… Εγώ τουλάχιστον πιστεύω ότι η πόλις, η οποία ακμάζει ως σύνολον, ωφελεί περισσότερον τους ιδιώτας, παρά εάν, ενώ καθείς από τους πολίτας ευτυχή, εκείνη ως σύνολον αποτυγχάνη. Διότι άνθρωπος που ευδοκιμεί εις τας ιδιωτικάς του υποθέσεις, εάν η πατρίς του καταστραφή, χάνεται και αυτός μαζί της, ενώ είναι, πολύ μάλλον πιθανόν ότι θα σωθή, εάν κακοτυχή μεν ο ίδιος, η πατρίς του όμως ευτυχή. Αφού λοιπόν η μεν πόλις είναι ικανή να βαστά τας ατυχίας των ιδιωτών, αλλ’ εις έκαστος από αυτούς ανίκανος να βαστά τας ιδικάς της, οφείλομεν όλοι να την υποστηρίξωμεν και όχι να συμπεριφερώμεθα όπως σεις τώρα, οι οποίοι, τρομαγμένοι από τας ιδιαιτέρας σας δυστυχίας, παραμελείτε το έργον της σωτηρίας της πόλεως». Περικλής, Θουκυδίδου Ιστορία Β60,61 μετάφραση Ελευθέριου Βενιζέλου (διατηρείται η ορθογραφία του αρχικού κειμένου)

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: