24.3.2010. Γιάννης Καψής προς Focus, επιστολή

24.3.2010. Γιάννης Καψής προς Focus, επιστολή

Σημ. Π. Ήφ. Από διάφορες δικτυακές πηγές πήρα την επιστολή του πρώην Υπέξ Γιάννη Καψή. Με το γνωστό διεισδυτικό και καυστικό στιλ του ο πρώην Υπέξ θίγει ζητήματα διανεμητικής δικαιοσύνης της «ευρωζώνης». Γι’ αυτό και την αναρτώ. Συμπληρώνω ότι τρις δεκαετίες τριβής μου με την «θεωρία ολοκλήρωσης» με διδάσκουν ότι οι δύο αντίθετες όψεις του ίδιου νομίσματος των αναλύσεων της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης είναι οι εξής:
Στην μια πλευρά είναι οι άχρηστες και επικίνδυνες θεωρίες τις οποίες αναμασούν ιδεολόγοι, προπαγανδιστές, ημιμαθείς, αμαθείς, αγράμματοι και άσχετοι. Είναι βέβαια και αυτοί που τις βλέπουν περιγραφικά όπως εγώ έκανα από την πρώτη στιγμή όταν κατάλαβα πριν δύο δεκαετίες όταν κυκλοφόρησα την πρώτη μου αγγλική μονογραφία ότι κάτι δεν πάει καλά με τις λειτουργιστικές /οικονομικίστικες θεωρίες και πως σκοπός μιας καλής ανάλυσης είναι να τις φωτίσει /αποκαλύψει για να προφυλάσσεται όποιος θέλει από τους κινδύνους των οντολογικά έωλων ερμηνειών. Στο τελευταίο μου κείμενο (κεφ. 6 του Κοσμοθεωρία των Εθνών) που αποτελεί αποκρυστάλλωση όλων των προηγούμενων κειμένων μου για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, διατύπωσα νομίζω κάτι πυ τώρα καταμαρτυρούμενα βλέπουν και οι τυφλοί. Ότι δηλαδή η ΕΕ ως μετά-νεοτερικό εθνοκρατοκεντρικό φαινόμενο (όχι μετακρατικό ή κάτι άλλο παρόμοιο) αναπτύχθηκε εις πείσμα των λειτουργιστικών/οικονομικίστικων θεωρημάτων που αρχικά ενσάρκωνε η Συνθήκη της Ρώμης αλλά στην συνέχεια το 1966 συγκρούστηκε και θρυμματίστηκε πάνω στον πολιτικοστοχαστικό ογκόλιθο που ονομάζεται πρόεδρος Ντε Γκολ. Η κεκτημένη ταχύτητα των «εκπαιδευμένων ιδεολόγων» προπαγανδιστών, όμως, τους οδηγεί να μουρμουρίζουν ακόμη περί μιας κοσμοπολίτικης ή διεθνικής δημόσιας ευρωπαϊκής σφαίρας χωρίς οι κακόμοιροι να κατανοούν ότι διανεμητική δικαιοσύνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κοινωνική-ανθρωπολογική αναφορά. Βασικά τα προβλήματα της ΕΕ είναι απόρροια αυτής της κεκτημένης ταχύτητας που δεν παρατηρείται μόνο μέσα σε μεταμοντέρνα παρακμασμένα μυαλά των ιδεολογικοπολιτικών εκπαιδευτηρίων που ονομάζονται «πανεπιστήμια». Παρατηρείται επίσης και μέσα στα μυαλά πολλών ελίτ που πίνουν το δηλητηριασμένο νερό του χειμάρρου ιδεολογικοπολιτικού παραλογισμού που αφθονεί στα «βιβλία», στα «περιοδικά αξιολογητών» και στις ακόμη πιο προπαγανδιστικές επιφυλλίδες.
Στην άλλη πλευρά είναι οι αναλύσεις και θεωρήσεις που είναι λίγο ή πολύ υποψιασμένες για το γεγονός ότι κανονιστικές ρυθμίσεις που δεν είναι ανθρωπολογικά προικισμένες είναι έωλες. Έτσι, όπως ο Καψής που παραθέτω εδώ, ενστικτωδώς αναφέρεται σε ζητήματα «ιστορικής διανεμητικής δικαιοσύνης» που απαιτείται να συνεκτιμούνται υπό ένα σωστό ιστορικοπολιτικό πρίσμα όταν λαμβάνονται αποφάσεις βαθύτατων διανεμητικών συνεπειών. Τέτοια απόφαση είναι η ΟΝΕ που λαθραία και παράλογα βαφτίστηκε και «οικονομική ένωση». Έτσι;
α) Είχαμε νομισματικές ρυθμίσεις που βαφτίστηκαν «νομισματική ένωση» και που στερούταν την αναγκαία προϋπόθεση όχι μόνο της «Οικονομικής Ένωσης» αλλά και του απόλυτου ελάχιστου νομισματικών δανείων!!!! όταν μια λιγότερο ανταγωνιστική χώρα εισέλθει στον λάκκο των λεόντων όπου για να αγοράσει μια Μερσεντέζ πρέπει να δώσει ένα καράβι καρπούζια. [Για το «λιγότερο ανταγωνιστική» κανείς για να το κατανοήσει πρέπει να κατανοήσει την θεμελιώδη διαφορά μεταξύ διεθνούς τάξης (που υπάρχει) και διεθνούς δικαιοσύνης (που είναι όρος αδόκιμος) απαιτείται να μελετήσει το θεμελιώδες κείμενο του Hedley Bull, Άναρχη Κοινωνία, Εκδόσεις Ποιότητα.]
β) Μετά το 1992 είχαμε νομισματικές σχοινοβασίες υπό το κράτος παράκρουσης όχι μόνο ως έχουμε ή πως επέρχεται νομισματική-οικονομική ένωση αλλά ότι επιπλέον επέρχεται λειτουργιστική / οικονομικιστική / μεταμοντέρνα / χρησιμοθηρική ανθρωπολογία που περίπου αυτονόητα θα ενοποιούσε κοινωνικοπολιτικά την Ευρώπη. Όλα αυτά, βέβαια, λόγω, μεταξύ άλλων, του προαναφερθέντος χειμάρρου ανορθολογικών θεσμικών θεωρημάτων. Αποτέλεσμα: αποπροσανατολισμός των πολιτικών αποφάσεων που απαιτούν εθνοκρατοκεντρικό εξορθολογισμό της (κατά τα άλλα πολύτιμης) ΕΕ.
Και επισφαλή εκτίμηση: Φοβάμαι ότι το πρόβλημα για το φαινόμενο της ολοκλήρωσης λόγω των προαναφερθέντων πολιτικοστοχαστικών παραλογισμών είναι μεγαλύτερο απ’ ότι κανείς εκτιμά με την πρώτη ματιά. Μαζί με πολλά άλλα ελλείμματα στην στρατηγική δομή που ανέλυσα επανειλημμένως σε μονογραφίες μου στο παρελθόν, τα σωρευμένα λάθη στον νομισματικό-οικονομικό στίβο δυνατό να προκαλέσουν ανατίναξη. Παρακολουθούμε το φαινόμενο με ψυχραιμία όπως κάνουμε επί δεκαετίες.
«Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα να συγχαρώ τούς συναδέλφους του περιοδικού σας για την τόσο επιτυχημένη προβοκάτσια τους με το περιβόητο πλέον, εξώφυλλο σας. Κατόρθωσε να παρασύρει τους αδιόρθωτα παρορμητικούς συμπατριώτες μου, σε συναισθηματικές αντιδράσεις, αδιανόητες για ένα καθεστώς ελευθερίας του Τύπου (;) και ν’ αποτρέψει μια ψύχραιμη απάντηση στην πραγματική πρόκληση ότι «ο Γερμανός φορολογούμενος δεν θα βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη για να βοηθήσει τους ‘Έλληνες». Δεν θα αμφισβητήσω τις βαρύτατες ευθύνες όλων των κατοίκων αυτής της χώρας και την υποχρέωση μας να προχωρήσουμε σε οδυνηρές θυσίες για την ανασύνταξη της οικονομίας μας. Ούτε είμαι απ’ αυτούς που θέλουν να βάλει ο Γερμανός φορολογούμενος το χέρι στην τσέπη για να μας βοηθήσει. Θα μου αρκούσε να βγάλει ο Γερμανός εταίρος το χέρι του, που έχει χωθεί βαθύτερα,από την δική μου τσέπη και λεηλατεί την ελληνική Οικονομία όπως συνέβη και κατά την ναζιστική κατοχή- λεηλασία για την οποίαν μας οφείλετε ακόμη τις περιβόητες πολεμικές επανορθώσεις.

Θα σας θυμίσω ότι την παραμονή της εισδοχής μας στην ευρωζώνη η ισοτιμία της δραχμής προς το μάρκο ήταν 174:1, αλλά η ισοτιμία δραχμής:ευρώ ορίσθηκε σε 340,75:1 που σημαίνει ότι η αγοραστική αξία του μάρκου, στην Ελλάδα, τριπλασιάσθηκε.

Υπεραπλουστευμένα, εάν ο Γερμανός φορολογούμενος– που σήμερα αρνείται και ορθά, να βάλει το χέρι στην τσέπη– αγόραζε ένα κιλό λάδι με ένα μάρκο την επομένη με το ίδιο μάρκο, που είχε βαφτίσει ευρώ, αγόραζε τρία κιλά λάδι περίπου. Πως έγινε αυτό; Θα συνιστούσα να μην επιδιώξετε δικαστική διερεύνηση γιατί στο εδώλιο του κατηγορουμένου δεν θα καθόντουσαν μόνον Έλληνες. Το αποτέλεσμα έχει σημασία.

Σήμερα το γερμανικό κεφάλαιο έχει εξαγοράσει το 38% της παραγωγικής βάσης της Ελλάδας, χωρίς να υπολογίσουμε την γιγαντιαία εξαγορά του ΟΤΕ από την D.T. ενώ υφιστάμεθα διάφορους εκβιασμούς όπως ν’ αγοράσουμε τα ελαττωματικά υποβρύχιά σας.

Η προβοκάτσια, λοιπόν, του περιοδικού σας επέτυχε. ‘Ένα μόνον λάθος έγινε, γεγονός που με κάνει ν’ ανησυχώ προσωπικά. Αυτό το «απατεώνες» και «αλήτες» μου θύμισε τον στίχο του νομπελίστα μας Ελύτη για την μεγάλη εξέγερση την ημέρα της εθνικής μας επετείου το ’43. Απέναντι στα μουσκέτα του κατακτητή γράφει, στάθηκαν «παιδιά με γυμνά γόνατα, που τους έλεγαν αλήτες». Συγγνώμη που το θυμήθηκα, αλλά ήμουν ένας από τους «αλήτες» εκείνους. Δεν μνησικακώ. Προσωπικά γλίτωσα με ένα σημάδι στο πετσί μου. Ο διπλανός μου τέλειωσε στο Άουσβιτς.

Δεν μνησικακώ. Ανησυχώ..

Γιάννης Καψής
Δημοσιογράφος-πρώην υπουργός των εξωτερικών και… αείποτε «αλήτης».

Αρέσει σε %d bloggers: