8.9.2011. Ένα ενδιάμεσο σχόλιο για την επερχόμενη ευθύγραμμη, απροκάλυπτη και απροσχημάτιστη πολιτικοποίηση της ελληνικής πανεπιστημιακής ζωής.

8.9.2011. Ένα ενδιάμεσο σχόλιο για την επερχόμενη ευθύγραμμη, απροκάλυπτη και απροσχημάτιστη πολιτικοποίηση της ελληνικής πανεπιστημιακής ζωής.
Μετά τα δύο μεγάλα κείμενά μου που κυκλοφόρησαν εκτενώς και συζητήθηκαν αρκούντως δεν επανήλθα. Θα επανέρχομαι σε εύθετο χρόνο και όσο θα προχωρεί η συζήτηση επί ενός ζητήματος ως προς το οποίο βρισκόμαστε στην αφετηρία. Εδώ σήμερα κάνω μερικά σύντομα και εμβόλιμα σχόλια.

Πρώτον, με όσα πανεπιστήμια έχω επαφές, γνωριμίες και δυνατότητα να γνωρίζω σε γενικές γραμμές τι συμβαίνει «κάτω από το τραπέζι», υπάρχει έντονη συζήτηση για το πιο κόμμα ή πια κόμματα θα ελέγξουν τα «Συμβούλια» (τόσο των «8» πανεπιστημιακών με κομματικούς «προσκείμενους» όσο και των «6» μη πανεπιστημιακών που θα οριστούν από τους 8 πανεπιστημιακούς του Συμβουλίου). Τουτέστιν, οι παρεμβάσεις που στο παρελθόν γίνονταν διαμέσου φοιτητικών παρατάξεων και «προσκείμενων» πανεπιστημιακών τώρα ενδέχεται να γίνουν άτυπος πλην αναπόδραστος κανόνας της πανεπιστημιακής ζωής. Σημαντικά επί αυτού είναι αυτά που έγραψα στις ενότητες 6 και 7 του δεύτερου σχολίου μου που είναι αναρτημένα εδώ πιο κάτω.

Δεύτερον, το εξυπνότερο, ακριβέστερο κείμενο γράφτηκε από υψηλόβαθμη προσωπικότητα στον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, προσωπικός φίλος από καιρό, πρόσωπο που γνωρίζω και που εκτιμώ για την ακεραιότητά του, το φρόνημά του και τον πολιτικό του ορθολογισμό και ορθοφροσύνη, καθώς επίσης και για τον επαγγελματισμό του με ότι καταπιαστεί. Γράφοντας για τον νόμο και στηρίζοντάς τον έγραψε, μεταξύ άλλων, χαρακτηριστικά:
«Η διαπλοκή φοιτητοπατέρων και πανεπιστημιακών κόβεται, τουλάχιστον στην σημερινή θεσμοθετημένη μορφή. Η φάμπρικα που μετέτρεπε εικοσάχρονους σε λαμόγια και παλαιοκομματικές λινάτσες, κόβεται. Τώρα ανοίγει ο δρόμος για την ουσιαστική ανάκτηση των Πανεπιστημίων, για την επιστροφή τους στην Ελληνοκεντρική Παιδεία, ως θεματοφύλακες της ιδιοπροσωπίας μας, και στην σύγχρονη επιστημονική έρευνα. Η ευγενής άμιλλα έχει ξανά κάποιες ελπίδες, όταν ο Αρχηγός της μεγάλης Κεντροδεξιάς θα αναλάβει τα ηνία της Πατρίδας. Ο Αντώνης Σαμαράς επέβαλε στην κυβέρνηση του Μνημονίου το γκρέμισμα αυτών των δύο ξόανων κι η Πατρίδα θα τον ευγνωμονεί εσαεί. Την επανελλήνιση της Παιδείας, το αληθινό μεγάλο ζητούμενο για την δημιουργία ελεύθερων Ελλήνων, θα την κάνει πλέον ο ίδιος ως Πρωθυπουργός. Γιατί μην ξεγελιέστε για το τι ανθρώπους θέλει να βγάζει η παιδεία της Αννούλας. Φυσικά, τα φερέφωνα της διαπλοκής και της κυβέρνησης του Μνημονίου θα προσπαθήσουν να εμφανίσουν την καθοριστική παρέμβαση του Αντώνη Σαμαρά, ως δείγμα ευρύτερης συναίνεσης στην αποτυχημένη οικονομική και κοινωνική πολιτική της ιδεοληπτικής παρέας που κυβερνά. Κύριοι, άμα αργήσει, φάτε…»
Αφού διευκρινίσω ότι διαφωνώ μαζί του για την πολύ χαμηλή υπόληψη που τρέφει για τους έλληνες πανεπιστημιακούς στο κείμενό του –απλά δεν γνωρίζει ότι η συντριπτική πλειονότητα των ελλήνων ακαδημαϊκών μπορεί, όπως παντού συμβαίνει, να μην είναι ιδιοφυίες, είναι όμως αφοσιωμένοι ακαδημαϊκοί οι οποίοι καμιά σχέση δεν έχουν με καταληψίες, ψευτο-άσυλα και πολιτικές διαπλοκές, ούτε είναι επίσης η πλειονότητα συγγραφείς ψευτοβιβλίων ιστορίας– έδωσε με ακρίβεια και καταπληκτικό πολιτικό αισθητήριο τον πολιτικό σφυγμό των πραγμάτων:
1ον, αν και ο ίδιος, υπερβολικά εκτιμώ αισιόδοξος, υποστηρίζει ότι η παράταξή του θα ελέγξει τα πανεπιστήμια, όντας προσγειωμένος γράφει ταυτόχρονα ότι «η ευγενής άμιλλα έχει ξανά κάποιες ελπίδες». Εγώ θα έλεγα όχι «κάποιες» αλλά πολύ λίγες ελπίδες, γιατί χωρίς ακαδημαϊκή ανεξαρτησία εισερχόμαστε σε φαύλο κύκλο κομματικοπαραταξιακών αντιπαραθέσεων μπροστά στον οποίο οι αντίστοιχες παρελθούσες αντιπαραθέσεις θα ωχριούν. Ανεξάρτητα του κατά πόσο αποτελεί προσωπική μου προτίμηση ή όχι, εξ αντικειμένου, η αναγκαία και μη εξαιρετέα περιρρέουσα πολιτική ορθοφροσύνη που θα εξορθολογίσει τα ελληνικά πανεπιστήμια για να καταστήσει κρατικοεθνικά όπως στην Εσπερία, απλά δεν επαρκεί. Το κρατικοεθνικό έλλειμμα στο νεοελληνικό κράτος είναι πολύ μεγάλο. Η πρόσφατη χρηματοοικονομική κρίση απλά το έφερε στην επιφάνεια. Πολλοί εξάλλου θα τραβούν από τα πόδια τα πανεπιστήμια για να τα «διεθνικοποιήσουν», δηλαδή να τα εξαερώσουν και να τα εντάξουν στον διαστρεμμένο χλοερό τόπο των κοσμοπολίτικων φαντασιώσεών τους. Χάος θα έχουμε αν οι ίδιοι οι πανεπιστημιακοί δεν πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και αν δεν λειτουργήσουν ακαδημαϊκά. Αν δεν επιτευχτεί αυτό σε όλα ας γίνει τουλάχιστον σε μερικά, για να ξεχωρίζουν.
2ον, ο συντάκτης του προαναφερθέντος άρθρου, επίσης, είναι ορθολογιστής καθότι καλά κατάλαβε ότι ο νόμος που και ο ίδιος υποστηρίζει έθεσε το πλαίσιο για μετατροπή των πανεπιστημίων σε πεδίο ανελέητης κομματικοπαραταξιακής πάλης. Αυτονόητα, ως πολιτικό πρόσωπο, δηλώνει με ειλικρίνεια (και μπράβο του γι’ αυτό, καθότι η υπουλότητα και η ανειλικρίνεια είναι ασυγχώρητη) ότι ο δικός του πολιτικός σκοπός είναι να ελεγχθούν τα πανεπιστήμια από την δική του παράταξη. Αν κανείς διαβάσει αυτά που γράφω ότι ισχύουν στην Δύση στις ενότητες 6, 7 και 8 του προηγούμενου σημειώματός μου, αντιλαμβάνεται ότι ο αρθρογράφος είναι ενήμερος για τα ισχύοντα στην Δύση. Με ειλικρίνεια, έτσι, δηλώνει ότι σκοπός του και όσων από την παράταξή του πιστεύουν το ίδιο, είναι να ελεγχθούν τα πανεπιστήμια από φορείς απόψεων που στηρίζουν το ελληνικό εθνοκράτος και όχι από φορείς που το αντιπαλεύονται.
Ενδιαφέροντα όλα αυτά!!, πλην εμείς επιμένουμε ακαδημαϊκά. Εάν και όταν τα πράγματα πολιτικοποιηθούν πλήρως, πανεπιστημιακοί όπως ο υποφαινόμενος και σίγουρα πολλοί άλλοι, υποχρεωτικά θα βγάλουμε το ακαδημαϊκό καπέλο και θα μιλήσουμε πιο πολιτικά για το μέλλον των πανεπιστημίων της Ελλάδας. Αν δηλαδή είναι να πολιτικοποιηθούν τουλάχιστον να «πολιτικοποιηθούν» ορθολογιστικά και σε αρμονία με την διεθνή πρακτική. Η μάχη θα είναι σκληρή, εκτιμώ, αλλά εγώ δεν είμαι σίγουρος τι θα επικρατήσει μετά από πολλές μάχες. Δική μου προαναγγελθείσα αρχή, πάντως, και υποθέτω και πολλών άλλων, είναι ότι η επιστήμη στην Ελλάδα και στην «οικουμένη» εξυπηρετούνται καλύτερα αν τα πανεπιστήμια διακρίνονται για τρία πράγματα:
1ον αυστηρή προσκόλληση στην επιστήμη,
2ον άτεγκτη ακαδημαϊκή αυτοθέσμιση, αυτοδιοίκηση και διαρκή δεοντολογική θεμελίωση και
3ον σύνθεση των «Συμβουλίων» από ακαδημαϊκούς και όχι «ακαδημαϊκοπολιτικούς».
Έτσι μόνο θα έχουμε πραγματικό επιστημονικό άσυλο και όχι άσυλο καταληψιών. Έτσι, επίσης, θα έχουμε σωστή και ορθολογιστική διασύνδεση με την ελληνική κοινωνία και με τα επιστημονικά δρώμενα με το εξωτερικό. Έτσι μόνο, επιπλέον, δεν θα έχουμε παραβίαση των επιστημονικών κρίσεων από τυχόν εγκάθετους. Εγκάθετους που μπορεί να είναι εγχώριοι, εξωτικοί ή και οι διεθνικοί περιφερόμενοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι «αλήτες» (με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου και συμπεριλαμβάνει κρατικοεθνικούς υπαλλήλους υπηρεσιών, διεθνικούς χρηματιστές, κατασκόπους και «οργανικούς διανοούμενους» «δημόσιους» και μη).

Τρίτον, για να μην υπάρχει παρανόηση ότι στο πεδίο των πανεπιστημίων θα παλέψουν μόνο οι συνήθεις ύποπτοι, ο ενδιαφερόμενος μπορεί να ανατρέξει στο διαδίκτυο για να διαπιστώσει ότι ξένα κράτη και διεθνικοί δρώντες από καιρό παρακολουθούν και παρεμβαίνουν επιχειρώντας να επηρεάσουν την δρομολόγηση πανεπιστημιακών δομών που εξυπηρετούν ξένα και διεθνικά συμφέροντα. Υποθέτω συμπεριλαμβανομένου του Σόρος και των τσιρακιών του, και γιατί όχι του Γκιουλέν, οι οποίοι όπως ακούεται καιροφυλακτούν [σχετικά με τέτοιες τάσεις βλ. έγγραφα του Wikileaks http://bit.ly/o7p03X, http://thepressproject.gr/headline.php?id=5814.».]
Άκρως ενδιαφέροντα όλα αυτά, λοιπόν. Βασικά η ουσία, και σε αναφορά με το προηγούμενο σημείο, δείχνει σε τι είδους «πολιτική» τροχιά μπήκαμε. Όσοι δεν το κατάλαβαν καλά θα κάνουν να αφυπνιστούν.
Προσωπικά, υπερασπιζόμενος την ακαδημαϊκή ανεξαρτησία στα δύο εκτενή σημειώματά μου πριν την ψήφιση του νόμου, δεν είχα αμφιβολία προς τα πού κινούμαστε αλλά θεώρησα ως ύψιστο ζήτημα αρχής να τοποθετηθώ δημόσια. Επειδή εξάλλου οι θέσεις μας είναι διαφανείς, έχουμε γνώση των γιγαντιαίων προβλημάτων των ελληνικών πανεπιστημίων (και όσον αφορά τον κλάδο μου και ξένων πανεπιστημίων) και πολλοί γνωρίζουν τα κείμενά μου και τις εκατοντάδες παρεμβάσεις μου στο εσωτερικό της ελληνικής ακαδημαϊκής ζωής πολλά από τα οποία είναι αναρτημένα σε άλλες σελίδες. Πολλοί ξέρουν, επίσης, για το γεγονός ότι πάντοτε ήμασταν από τους πλέον άτεγκτους πανεπιστημιακούς στις κριτικές μας, όσον αφορά τα ελλείμματα αυτοσυγκρότησης και δεοντολογικής θεμελίωσης. Πριν, τώρα και μελλοντικά, λοιπόν, η στήριξη της ακαδημαϊκής ανεξαρτησίας στην μόνη!!! χώρα όπου αληθινά!!! ισχύει -θεσμικά τουλάχιστον, αλλά και στο μυαλό πολλών πανεπιστημιακών-, είναι μια πολύ συνειδητή θέση αρκούντως τεκμηριωμένη.
Για όσους βέβαια ταύτισαν τις αντιρρήσεις για τον νόμο με τους καταληψίες, τις παραβιάσεις του ασύλου κτλ. εκφράζουμε την αηδία μας. Δεν μας εκπλήττει τίποτα, βέβαια, καθότι διατρέχοντας την ιστορία από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα γνωρίζουμε ότι η αλητεία (με την αρχαιοελληνική όπως είπαμε έννοια του όρου) ήταν σύνηθες φαινόμενο σε όλες τις ανθρώπινες συνομαδώσεις. Οι απόψεις μας για το άσυλο είναι περισσότερο από γνωστές. Από καιρό διακηρύξαμε ότι μόνο για τα επιστημονικά ζητήματα ισχύει και τίποτα άλλο.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: