Edward H. Carr: Η Εικοσαετής Κρίση 1919-1939: Εισαγωγή στη Μελέτη των Διεθνών Σχέσεων

Edward H. Carr: Η Εικοσαετής Κρίση 1919-1939: Εισαγωγή στη Μελέτη των Διεθνών Σχέσεων

 

carr0001Με κύριο στόχο τον φιλελεύθερο ιδεαλισμό-ουτοπισμό εκθεμελίωσε στοχαστικά διά παντός την αξιοπιστία του διεθνισμού-κοσμοπολιτισμού ως διεθνοπολιτικής πρότασης θεμελιώνοντας ταυτόχρονα το γεγονός πως ο διεθνισμός και ο κοσμοπολιτισμός πάντοτε αποτελούσαν ιδεολόγημα των (επαναστατικών) ηγεμονικών δυνάμεων. Το ότι  χρόνια μετά την έκδοσή του στα ελληνικά αφιερώθηκε μία μόνο περαστική αναφορά μιας παραγράφου σε  μια εφημερίδα με την απίστευτη παρατήρηση πως πρόκειται για «κάποιο φιλελεύθερο αναλυτή» είναι και ο δείκτης της εξαθλίωσης των βιβλιοκριτικών στην Ελλάδα και του κατά το πλείστον εγκλωβισμού τους σε δημοσιογραφικού χαρακτήρα σχόλια ομοϊδεατών. Αναμφίβολα αποτελεί το σημαντικότερο κείμενο μετά τον Θουκυδίδη, στη βάση του οποίου –κριτικά και/ή εποικοδομητικά– γράφτηκαν τα περισσότερα κείμενα διεθνών σχέσεων της μεταπολεμικής περιόδου. Όπως κατοπτρίζεται στη διεθνή βιβλιογραφία, στο κατώφλι του 21ου αιώνα πολλοί συγγραφείς αισθάνθηκαν την ανάγκη να αποτιμήσουν την εξέλιξη των διεθνών σπουδών με βάση αναφοράς το έργο του Carr. Ο λόγος γι’ αυτό έγκειται στο γεγονός πως συνόψισε τους διεθνολογικούς στοχασμούς με βάσιμο τρόπο που λαμβάνει υπόψη την οντολογικού χαρακτήρα εθνική-κρατική κοσμοθεωρητική και κοινωνικοπολιτική διαμόρφωση του διεθνούς συστήματος. Κατά συνέπεια, ασκεί δριμεία κριτική εναντίον όλων των μορφών ουτοπικής, κοσμοπολίτικης, διεθνιστικής και ηγεμονικής εξομοιωτικής σκέψης. Αναμφίβολα αποτελεί τον θεμελιωτή του Παραδοσιακού Παραδείγματος στη σύγχρονη μορφή του, αν και η καθιέρωση του όρου «πολιτικός ρεαλισμός» χωρίς να διακρίνει τις αξιολογικά ουδέτερες προσεγγίσεις από τις κανονιστικές παρέσυρε μυριάδες αναλυτές σε αναρίθμητα επιστημονικά σφάλματα και θεμελιώδεις συγχύσεις. Στο κεφάλαιο 6 η παρούσα ανάλυση επιχείρησε να ανασυγκροτήσει τον θεωρητικό προβληματισμό ως προς αυτή την πτυχή και να διακρίνει τις επιστημονικές προεκτάσεις του Παραδοσιακού Παραδείγματος από τις ποικίλες ηγεμονικές εκλογικεύσεις της ισχύος στις διεθνείς σχέσεις. Ο Edward H. Carr, υπό το πρίσμα της ιστορίας των διεθνών σχέσεων, πρόσφερε αξιόπιστες ερμηνείες για το (διεθνές) δίκαιο, τον χαρακτήρα των συμφερόντων, την ηθική και την ισχύ στο νεωτερικό διακρατικό σύστημα. Έτσι, πάνω στο στοχαστικό αυτό επίτευγμα οικοδομήθηκε η θεωρία διεθνών σχέσεων τα τελευταία εξήντα χρόνια.

Αρέσει σε %d bloggers: