Σημ. Συνέχεια της αρχικής ανάρτησης και μετά από «εμφύλιες συζητήσεις» στο διαδίκτυο προστέθηκαν τρία υστερόγραφα.

Μισό αιώνα μετά το μεγάλο έγκλημα του χουντικού πραξικοπήματος στην Κύπρο το 1974 και όπως εξελίχθηκε η Τουρκική απειλή, μερικά εύλογα ερωτήματα που θα μπορούσαν να τεθούν είναι τα εξής: Υπάρχει γνώση, επίγνωση και συνειδητοποίηση των βαθύτατων προεκτάσεων της κυρίαρχης υποβόσκουσας αυτοκτονικής θέσης πως «το ένα δέκατο του Ελληνισμού κείται μακράν»; Μισό αιώνα μετά το πραξικόπημα και την παράνομη εισβολή γιατί δεν εξισορροπήθηκαν στρατιωτικά τα παράνομα τουρκικά στρατεύματα; Πως και πόσο λαμβάνεται υπόψη στην χάραξη εθνικής στρατηγικής το γεγονός ότι η Κύπρος της οποίας το 82% των νόμιμων κατοίκων είναι Έλληνες θεωρείται από πολλούς ως το σημαντικότερο γεωπολιτικό πεδίο του πλανήτη; Πως συνδέονται τα ζητήματα αυτά με την ολοένα οξύτερη τουρκική απειλή και την ανάγκη ύπαρξης μιας αξιόπιστης Ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής;

Αξιοπρόσεκτη πάντως είναι και η θέση που διατύπωσε  —σ’ αντίθεση με τα περισσότερα άλλα μέλη της πολιτικής ηγεσίας— ο πρώην πρόεδρος Προκόπης Παυλόπουλος. Όπως το έθεσε, «η Τουρκία έχει τρεις στόχους. … Κι αν δεν το έχουμε υπόψη ποιοι είναι αυτοί οι τρεις στόχοι, θα κάνουμε λάθος. ΣΤΟΧΟΣ ΠΡΩΤΟΣ: Να ελέγξει όλη την Κύπρο. Ακόμα και τώρα που λέει –που δεν θα το δεχτούμε φυσικά ποτέ τη διχοτόμηση και λοιπά– ο στόχος της είναι ένας. Να ελέγξει την Κύπρο στο σύνολό της. Να την “καταπιεί”. Συγγνώμη που το λέω, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Διχοτόμηση του Αιγαίου με την έννοια της συγκυριαρχίας κατά μήκος του 25ου Μεσημβρινού. ΚΑΙ ΤΡΙΤΟΝ: Αυτονόμηση της Θράκης. Αυτονόμηση της Θράκης, με την έννοια ότι θέλει να δημιουργήσει τουρκική μειονότητα, που είναι αδιανόητη για τις συνθήκες της Λωζάννης -λέει το ακριβώς αντίθετο – για να πει μια μέρα, μα εδώ έχουμε Τούρκους. Έχουμε ανθρώπους οι οποίοι, εν πάση περιπτώσει, είναι μια πλειοψηφία» (σε συνέντευξη στις 7/7/2025). Αυτές τις εύστοχες διατυπώσεις του πρώην προέδρου για το τι πραγματικά ισχύει, εμείς έχουμε επανειλημμένα υποστηρίξει ότι δημιουργούν μια «απέραντη Τουρκική απειλή». [Βλ. για παράδειγμα «Η απέραντη Τουρκική απειλή και ο ασυγκράτητος Ελληνικός κατευνασμός εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων και οξύτατης ηγεμονικής διαπάλης» https://wp.me/p3OqMa-2Yl και «Η απέραντη απειλή» της Τουρκίας και η Ελληνική Επικράτεια που προβλέπουν οι Συνθήκες και το Διεθνές Δίκαιο» https://wp.me/p3OqMa-1wY.] Εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων η μη κατανόηση των αλληλένδετων στρατηγικών και γεωπολιτικών κριτηρίων  και παραγόντων που αφορούν τον Τουρκικό αναθεωρητισμό και εάν με τις προτεινόμενες δήθεν «λύσεις» η Κύπρος ενταχθεί στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας, οι συνέπειες δεν μπορεί παρά να είναι βαθύτατων προεκτάσεων για το μέλλον του Ελληνισμού στο σύνολό του. 

Η χούντα του 1967 και η παράνομη Τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Φρικτά οδυνηρές επέτειοι όπως το πραξικόπημα του 1974 και η τουρκική εισβολή στην Μεγαλόνησο απαιτείται να αποτελούν αφορμή υπόμνησης των κύριων και εξ αντικειμένου σημαντικών παθογενειών του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.Το πραξικόπημα του 1974 στην Κύπρο δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία αλλά καταληκτική κατάντια ενός ασυγκράτητου κατηφορίσματος του Μεταπολεμικού νεοελληνικού κράτους. Μεταξύ άλλων, α) προηγήθηκε ο άχαρος και άσκοπος εμφύλιος μετά από τον οποίο εισήλθαμε σε μια φάση έντονων εμφύλιων διαιρέσεων, β) το 1955 συντελέστηκε το «διπλωματικό έγκλημα» της, παρά τις πρόνοιες της Συνθήκης της Λοζάνης, αποδοχής από την Ελλάδα της Βρετανικής πρότασης για τριμερή με αποτέλεσμα την αθέμιτη εμπλοκή της Τουρκίας στο κυπριακό, γ) ακολούθησε η αποδοχή της συμφωνίας της Ζυρίχης που σήμαινε επιτυχία του Βρετανικού διαίρει και βασίλευε και  δ) ακολούθησαν οι ιδεολογικές και κομματικές διαιρέσεις της δεκαετίας του 1960 που διευκόλυναν την έλευση της χούντας.

Έτσι, τον Απρίλιο 1967 εκτελέστηκε πραξικόπημα που εγκαθίδρυσε ένα αδίστακτο δικτατορικό καθεστώς στην Ελλάδα το οποίο τον Ιούλιο 1974 εκτέλεσε το εγκληματικό πραξικόπημα στην Κύπρο, γεγονός που επικαλέστηκε η Τουρκία για να εισβάλει και να καταλάβει παράνομα πάνω από το ένα τρίτο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δημιούργησε παράνομα τετελεσμένα τα οποία παρά τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του 1974,1975 και 1983 (που ρητά δήλωναν ότι είναι παράνομα και δεν θα αποτελέσουν βάση των διαπραγματεύσεων), η Ελληνική πλευρά παράλειψε να εξισορροπήσει την Τουρκία και δέχθηκε να συνομιλεί στην βάση των παράνομων τετελεσμένων. Το αποτέλεσμα είναι πως οτιδήποτε συζητείται πλέον αναπόδραστα οδηγεί σε δήθεν «λύσεις» που καθιστούν την Τουρκία επικυρίαρχο επί ολοκλήρου της Μεγαλονήσου (βλ. παραπομπές σε σχετικές αναλύσεις στο τέλος).

Με διαφορετικά λόγια, επτά χρόνια δικτατορίας και αβάστακτων συμφορών για τους πολίτες του Ελλαδικού κράτους, είχε ως αποτέλεσμα να προκληθεί ακόμα ένα πλήγμα κατά Ελλήνων εκτός συνόρων. Αντίστοιχα και ανάλογα ή ίσως και πολύ χειρότερα από το 1922, το πραξικόπημα και η εισβολή του 1974 είχαν ως συνέπεια οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες της Κύπρου —και παρά το μεγαλειώδες ΟΧΙ κατά του σχεδίου Αναν το 2004— να συνεχίζουν να βρίσκονται σε τροχιά εκπλήρωσης των Τουρκικών σκοπών για έλεγχο ολόκληρης της Μεγαλονήσου. Για όσους δεν το γνωρίζουν αυτό το σκοπό δηλώνουν ξανά και ξανά οι Τούρκοι ηγέτες —για παράδειγμα ο Αχμέτ Νταβούτογλου πρώην πρωθυπουργός στο βιβλίο του «Στρατηγικό βάθος»—, ενώ ο Ερντογάν πρόσφατα κατηγόρησε τον τότε πρωθυπουργό Ετσεβίτ ότι το 1974 παρέλειψε να καταλάβει όλη την Κύπρο. Είναι κυριολεκτικά τουλάχιστον «περίεργο» εάν κάποιος δεν κατανοεί ή εθελοτυφλεί για το γεγονός ότι εάν τελικά γίνουν αποδεκτά τα παράνομα! σχέδια κατάργησης της ΚΔ και δημιουργίας ενός μη βιώσιμου κρατιδίου που προτείνονται από τρίτους, οδηγούν σε πρώτη φάση σε ομηρία και στην συνέχεια σε εκδίωξη των Ελλήνων από την Μεγαλόνησο. [Βλ. «Κυπριακή Δημοκρατία: Διεθνής και Ευρωπαϊκή Νομιμότητα ως ακρογωνιαίος λίθος βιώσιμου κράτους, σταθερότητας και ειρηνικών σχέσεων». – «Republic of Cyprus: International and European Rule of Law as a cornerstone of peace, stability and a viable state: CONTENTS /  https://wp.me/p3OqMa-3u9 και «ΔΔΟ με πολιτική ισότητα» https://wp.me/p3OqMa-3bw.]

Ως προς αυτά στο τέλος σε παράρτημα, παρατίθενται παραπομπές σε αναρτημένα κείμενα για σημαντικές πτυχές του κυπριακού ζητήματος σε αναφορά με την Ελληνική εθνική στρατηγική και τους διεθνείς θεσμούς. Κατά τα άλλα, αυτές οι πτυχές λογικά έπρεπε να είναι γνωστές, για όποιον τουλάχιστον δεν εθελοτυφλεί και δεν εξυπηρετεί, συνειδητά ή ανεπίγνωστα, τα τουρκικά στρατηγικά συμφέροντα. Μισό αιώνα μετά εάν λόγος υπάρχει για να αναλύουμε αυτά τα ζητήματα είναι για να φωτιστεί το γεγονός που ήδη υπαινιχθήκαμε, ότι δηλαδή τα γεγονότα του 1967 και του 1974 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν το αποτέλεσμα μεταπολεμικών παθογενειών και το καίριο ερώτημα που τίθεται είναι: Έγιναν τα παθήματα μαθήματα και πως προσανατολιζόμαστε προς πολιτικά και στρατηγικά ορθολογιστικές κατευθύνσεις;

Δημοκρατία, Ελευθερία, Εθνική Ανεξαρτησία

Όπως το έθεσε εύστοχα ο σημαντικότερος σύγχρονος διεθνολόγος Kenneth Waltz, η ανάλυση των αιτιών των παθογενειών της διεθνούς πολιτικής είναι το αντίστοιχο των διαγνώσεων της ιατρικής. Λάθος διάγνωση οδηγεί σε λάθος θεραπεία και βλάβες ή θάνατο. Εξ ου και προϋπόθεση για την χάραξη μιας αξιόπιστης εθνικής στρατηγικής απαιτείται να υπερισχύσουν συντριπτικά θέσεις όπως, μεταξύ άλλων,

Α. Ποτέ δικτατορίες ποτέ εμφύλιο:

• «ποτέ ξανά χουντικές και φασιστικές νοοτροπίες» που καμιά σχέση δεν έχουν με τον Ελληνικό πολιτισμό και που καθιστούν το Ελληνικό κράτος έξωθεν εξαρτημένο,
• «ποτέ ξανά εμφύλιες διαιρέσεις στην βάση ανυπόστατων εσχατολογικών δογμάτων» που εκπληρώνουν στρατηγικούς σκοπούς στο πλαίσιο προσεγγίσεων διαίρει και βασίλευε ξένων δυνάμεων,
• «ποτέ μεταμφιεσμένες χουντικές νοοτροπίες οποιουδήποτε είδους ή απόχρωσης» που καταστέλλουν τον ρόλο των πολιτών ως εντολείς της πολιτικής εξουσίας,
• «ποτέ ξανά υποχείρια άλλων κρατών»,
• «πάντα εθνικές στρατηγικές με μοναδικό κριτήριο την εκπλήρωση των θεμιτών και νόμιμων εθνικών συμφερόντων»
• συμμετέχοντας σε διεθνείς θεσμούς και σε συμμαχίες άξονας των σχέσεων είναι το εθνικό συμφέρον στην βάση των οποίων γίνονται συναλλαγές για ισόρροπες και συμμετρικές σχέσεις και
• όταν υπάρχει εξωτερική αναθεωρητική απειλή κατά της Επικράτειας αναπτύσσεται αξιόπιστη αποτρεπτική στρατηγική.

Για να σταθούμε στην Κυπριακή Δημοκρατία, το εγκληματικό χουντικό πραξικόπημα του 1974 και η παράνομη Τουρκική εισβολή δημιούργησε θανάσιμους κινδύνους για εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες. Όπως έχουμε ήδη υπαινιχθεί, το ζήτημα είναι ανοικτό και νέα φρικτά λάθη θα είναι βαθύτατων προεκτάσεων. Ως προς αυτό, υπογραμμίζεται ξανά καθότι μείζονος σημασίας, ότι έκτοτε όλα ανεξαιρέτως τα προτεινόμενα σχέδια «λύσης» που η Ελληνική πλευρά δέχεται να «διαπραγματεύεται» με το πιστόλι των παράνομων τετελεσμένων στον κρόταφο, όχι μόνο παραβιάζουν τις αποφάσεις του ΣΑ του 1974, του1975 και του 1983 και τον Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ (ιδιαίτερα το άρθρο 2 του Κεφ. Ι του Χάρτη), αλλά επιπλέον οδηγούν σε μια μεγάλη και ανεπίστροφη στρατηγική παγίδευση του Ελλαδικού κράτους και των Ελλήνων της Κύπρου. 

Γ. Εθνική στρατηγική και ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα

Η χάραξη και εκπλήρωση της εθνικής στρατηγικής σημαίνει κοινωνικοπολιτικά προσδιορισμένα και ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα συμπεριλαμβανομένων απαραβίαστων κόκκινων γραμμών που εκπληρώνουν την εφαρμογή των προνοιών των Συμβάσεων και του διεθνούς δικαίου για την εθνική Επικράτεια (για την τυπολογία και ιεραρχία των εθνικών συμφερόντων κάθε κράτους βλ. παρεμβαλόμενο πίνακα). Εν τέλει, για όλα τα βιώσιμα κράτη η εθνική ασφάλεια που αφορά την Επικράτειά τους όπως ορίζεται από τις Συνθήκες και η εν γένει εθνική ασφάλεια απαιτεί κόκκινες και απαραβίαστες γραμμές. Τι ισχύει για παράδειγμα προσάρτηση των κατεχομένων στην Κύπρο και τι ισχύει για το απόλυτο μονομερές δικαίωμα για Αιγιαλίτιδα ζώνη 12 μιλίων! Η Ελλάδα, υπενθυμίζεται, αποτελεί το μόνο κράτος στον πλανήτη που δεν άσκησε αυτό το δικαίωμα.

Μια εθνική στρατηγική απαιτεί, επίσης, συμμετοχές σε διεθνείς θεσμούς που δεν εντάσσονται στην λογική του «ανήκουμε» αλλά στην λογική συναλλαγών μεταξύ κυρίαρχων και ισότιμων κρατών που εκπληρώνουν τα εθνικά συμφέροντα όπως ορίζονται κοινωνικοπολιτικά από τα ίδια τα μέλη της κοινωνίας.

Ο διαχρονικός Ελληνικός πολιτισμός, υπογραμμίζεται, ενώ είναι αντίθετος με κάθε φασιστική και δεσποτική παραδοχή, σημαίνει δημοκρατία, πολιτική ελευθερία, εθνική ανεξαρτησία και πολίτες που με ουσιαστικό και απτό τρόπο είναι οι πολιτικοί εντολείς της εντολοδόχου εξουσίας. Προστίθεται εμφαντικά ότι κάθε εμφύλια διαίρεση ή διένεξη είναι θανατηφόρων προεκτάσεων και συνήθως υποκινείται από ξένα συμφέροντα. Απαιτείται να ισχύει το δόγμα: Ποτέ ξανά εμφύλιος!

Συμπερασματικά, υπό το πρίσμα των πιο πάνω, η χούντα του 1967 –που δεν εξέφραζε τις ένδοξες Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις των οποίων η συντριπτική πλειονότητα των αξιωματικών εμφορούνται από δημοκρατικές πεποιθήσεις, εξ ου και χιλιάδες φυλακίστηκαν– και το πραξικόπημα του 1974, ήταν παθογένειες της μεταπολεμικής / μετα-εμφυλιακής ιστορικής φάσης που απαιτείται να απαντηθεί εάν θεραπεύτηκαν. Εάν η απάντηση είναι ότι καταμαρτυρούμενα εν πολλοίς  δεν θεραπεύτηκαν, απαιτείται προβληματισμός για το δέον γενέσθαι με τρόπο που δεν διαιρεί την κοινωνία και το κράτος. Ερωτάται, για παράδειγμα:

Πρώτον, πόσο έχουμε απομακρυνθεί από ανυπόστατα και σε κάθε περίπτωση παρωχημένα εμφυλιακά ιδεολογικά δόγματα που μειώνουν την σημασία του κράτους και της εθνικής ανεξαρτησίας, που διαιρούν την κοινωνία και που προσφέρουν ευκαιρίες σε άλλα κράτη να βλάψουν το Ελληνικό κράτος και τα συμφέροντά του.

Δεύτερον, πόσο αντλήσαμε από την κλασική και Βυζαντινή δημοκρατική παράδοση που αναβίωσε με την Εθνεγερσία, τον Ρήγα και τα ψηφίσματα των Εθνοσυνελεύσεων της Εθνεγερσίας τα οποία ιεραρχούσαν στην υψηλότερη δυνατή βαθμίδα το έθνος, την δημοκρατία, την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία; Πόσο και πόσοι έχουν γνώση και επίγνωση ότι επί χιλιετίες εντός των πόλεων –ακόμη και εντός των κοινών επί τουρκοκρατίας–, αποτελούσε θέσφατο ότι οι πολίτες απαιτείται να είναι εντολείς και η εξουσία εντολοδόχος και ανακλητή;

Τρίτον, πόσο κατανοήσαμε και πως ερμηνεύσαμε τις παθογένειες που οδήγησαν στις διαιρέσεις της περιόδου 1945-1967 και ιδιαίτερα της δεκαετίας του 1960 με αποτέλεσμα την κατάληψη της εξουσίας από φασιστικής νοοτροπίας σπιθαμιαίους δικτατορίσκους καταμαρτυρούμενα πράκτορες ξένων που σκέφτονταν, μιλούσαν και ενεργούσαν κατά των εθνικών συμφερόντων; Την ίδια στιγμή όπως ξέρουμε, με λαθραία εάν όχι και διεστραμμένα συνθήματα, οι δικτάτορες αυτοί καπηλεύονταν τον εθνικό πολιτισμό και την φιλοπατρία.

Τέταρτο, πόσο κατανοήσαμε ότι εν μέσω του αρχικού μεταπολιτευτικού χάους τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974 δεν υπήρξε στοιχειώδης έστω αντιμετώπιση της κρίσης από τους διάδοχους κατόχους της κρατικής εξουσίας με αποτέλεσμα έκτοτε το ένα δέκατο του Ελληνισμού όχι μόνο να καταστεί -και συνεχίζει να είναι- στρατιωτικά όμηρος της Τουρκίας. Επιπλέον, όπως ήδη αναφέρθηκε να διολισθήσουμε σε απίστευτα ρηχές θέσεις για «λύσεις» που νομιμοποιούν τα τετελεσμένα τα οποία νομοτελειακά σημαίνουν στρατηγική παγίδευση τόσο του Ελλαδικού κράτους όσο και των Ελλήνων της Κύπρου. Στην Κυπριακή Δημοκρατία το 82% των νόμιμων κατοίκων είναι Έλληνες ενώ, τονίζεται και υπογραμμίζεται ξανά το γεγονός ότι, η Κύπρος αποτελεί το σημαντικότερο γεωπολιτικό σημείο του πλανήτη. Έλεγχός της και επικυριαρχία της Άγκυρα στο θνησιγενές κρατίδιο για το οποίο η Ελληνική πλευρά δέχεται να συζητά ως βάση «συμφωνίας» που επικυρώνει τα παράνομα τετελεσμένα, αναπόδραστα θα οδηγήσει σε πλήρη κατάληψη της Μεγαλονήσου και  θα εκτινάξει στρατηγικά την Τουρκία και τις αναθεωρητικές της αξιώσεις.

Ολοκληρώνοντας, όσον αφορά τις συμφορές που υπέστησαν οι νεοέλληνες Μεταπολεμικά και κυρίως τις δεκαετίες του 1960 και 1970, και όπως έχουμε υποστηρίξει εκτενέστερα σε πολλές παρεμβάσεις (βλ εδώ), εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων είναι αναγκαίο να υπάρξει ριζική αναθεώρηση των εθνικών προσανατολισμών. Κυρίως όσον αφορά την «απέραντη τουρκική απειλή» και τις προσεγγίσεις συμμετοχής στους διεθνείς θεσμούς και στις συμμαχίες στους οποίους η Ελλάδα είναι ενταγμένη ως ισότιμο και κυρίαρχο κράτος. Αυτό το γεγονός προσφέρει την δυνατότητα όπως και σε όλα τα άλλα κράτη-μέλη να διεξάγουν συναλλαγές με όρους εθνικών συμφερόντων και να επιδιώκουν ισόρροπες, συμμετρικές και ευνοϊκές για αυτά σχέσεις.

Κάτι τέτοιο απαιτεί να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε, επαναλαμβάνεται και τονίζεται, για τα λάθη και τα ελλείμματα της μεταπολεμικής περιόδου των οποίων η χούντα και το πραξικόπημα στην Κύπρο ήταν μοιραία συνέπεια. Να προβληματιστούμε για τον άχαρο και άσκοπο εμφύλιο πόλεμο και για τις ιδεολογικές διαιρέσεις που επηρέασαν και τις κομματικές διαιρέσεις, και για τους εν γένει βαθύτερους λόγους που έφεραν την χούντα του 1967 και το πραξικόπημα του 1974. Επίσης, για την διαιώνιση εμφύλιων νοοτροπιών και διαιρέσεων ακόμη και μετά το 1974 και για τον πιθηκισμό ξένων παρακμιακών παραδοχών που προκαλούν παράκαμψη του πάμπλουτου διαχρονικού Ελληνικού πολιτισμού οι σημαίες του οποίου γράφουν Δημοκρατία και η Ελευθερία.

Στην ανωτέρω φωτογραφία απεικονίζονται Κύπριοι μαθητές οι οποίοι διαδηλώνουν για αυτοδιάθεση-ένωση την δεκαετία του 1950. Ελληνόπαιδα γαλουχημένα και εμποτισμένα με Ελληνικές παραδώσεις πλην δεν γνώριζαν ότι μελλοντικά η μητέρα-Μητρόπολη με λόγια και πράξεις θα έκανε σαφές ότι για ουκ ολίγους κατέχοντες πολιτικά αξιώματα η Κύπρος «κείνται μακράν»

Διευκρινίζεται ότι γράφοντας τα πιο πάνω, θεωρείται ουτοπικό να ισχυριστεί κανείς ότι γίνονται θαύματα και ότι ένας νέος προσανατολισμός επιτυγχάνεται ακαριαία και εύκολα. Όμως, μισό αιώνα μετά και εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων τα χρονικά περιθώρια εξαντλήθηκαν και είναι επείγον να αρχίσει μια σοβαρή συζήτηση σε όλα τα επίπεδα για τα αίτια των παθογενειών. Για τις προϋποθέσεις επίσης ενός νέου κοσμοθεωρητικού και στρατηγικού προσανατολισμού που σταδιακά αλλά σταθερά θα αναβαθμίζει τον ρόλο της κοινωνίας και θα αναιρεί τα αίτια που στον παρελθόν προκάλεσαν αβάστακτες εθνικές συμφορές.

Στεκόμαστε μόνο σε άμεσα και σοβαρά ζητήματα που αφορούν την εκπλήρωση των προνοιών των Συνθηκών που ορίζουν το διεθνές δίκαιο της θάλασσας (Αιγιαλίτιδα, υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ) και την αποτελεσματική προέκταση της εθνικής αποτρεπτικής στρατηγικής στην Κυπριακή Δημοκρατία για την οποία πέραν της Ελληνικής παρουσίας στην Μεγαλόνησο το Ελληνικό κράτος είναι εγγυήτρια δύναμη.

Ως προς αυτά και πολλά άλλα σε κάθε βιώσιμο κράτος ισχύει η γνωστή θέση του κορυφαίου Αμερικανού διεθνολόγου Hans Morgenthau: «Βιώσιμο είναι το κράτος όταν διαθέτει επαρκή ισχύ (και στρατηγική) εκπλήρωσης των προνοιών του διεθνούς δικαίου για την Επικράτειά του». Αφορά τόσο την εκπλήρωση των προνοιών των Συνθηκών για τις προαναφερθείσες θαλάσσιες ζώνες όσο και την αναίρεση των τετελεσμένων εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Για την Κύπρο έχουν τελείως λησμονηθεί οι Υψηλές Αρχές του Διεθνούς Δικαίου του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και οι αποφάσεις του ΣΑ που ρητά ζητούσαν να τερματιστεί κάθε παρανομία και να διασφαλιστεί η ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κοντολογίς, οι προτάσεις στο τραπέζι είναι παράνομες επειδή αντιβαίνουν στον Χάρτη του ΟΗΕ και τις υψηλές αρχές του διεθνούς δικαίου και ο ΓΓ του ΟΗΕ ως εντολοδόχος των μελών όφειλε να σταθεί στην διεθνή νομιμότητα και η Ελλάδα να απαιτήσει κάτι τέτοιο. Αυτονόητα και με κάθε κριτήριο, είναι αδιανόητη η άμεση ή έμμεση αναγνώριση παλαιών ή νέων παράνομων τετελεσμένων στο Αιγαίο ή στην Κύπρο.

Σημείο 10 του Kenneth Waltz: «Το διεθνές σύστημα αυτορυθμίζεται» με όρους ισχύος, λαθών και αυτοκτονικών πράξεων όπως η αρπαγή της εξουσίας από δικτάτορες το 1967 και το πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974

Συνοψίζουμε:Συνοψίζουμε:

Πρώτον, επειδή στρατηγική είναι βασικά η χρήση των μέσων για την εκπλήρωση των εθνικών συμφερόντων, απαιτούνται ρητές και σαφείς θέσεις για τα ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα που σε κάθε περίπτωση για την Ελλάδα είναι συμβατά με τις πρόνοιες των Συνθηκών και του διεθνούς δικαίου κάτι που νομιμοποιεί στρατηγικές προσεγγίσεις αδιαπραγμάτευτης εκπλήρωσής τους.

Δεύτερον, απαιτούνται άρτια κρατικά επιτελεία κρατικών λειτουργών απαλλαγμένων κομματικών στελεχών ή περιφερόμενων ιδιωτών ούτως ώστε να καθίσταται εφικτός ο σχεδιασμός και η χάραξη εναλλακτικών στρατηγικών σχεδίων και εναλλακτικών αποφάσεων από τις οποίες η εκάστοτε πολιτική ηγεσία μπορεί να επιλέγει την βέλτιστη ανάλογα και αντίστοιχα με τα δεδομένα κάθε στιγμής και κάθε συγκυρίας. [βλ. παρεμβαλλόμενο πίνακα για το Αμερικανικό κράτος πιο κάτω]

Τρίτον, απαιτείται στρατηγική κουλτούρα. Μεταξύ άλλων, κυριαρχία σοβαρών αναλύσεων και εκτιμήσεων για τον πραγματικό χαρακτήρα, την φυσιογνωμία και την εξέλιξη του διεθνούς συστήματος. Για τα αίτια πολέμου, επίσης, που κείνται μεταξύ του διεθνούς δικαίου και της σταθερότητας.

Τέταρτον, απαιτείται γνώση της διπλωματίας και της στρατηγικής των ηγεμονικών δυνάμεων και το πώς εξελίσσεται η ηγεμονική διαπάλη μετά τον πόλεμο της Ουκρανίας. Αυτό είναι ίσως το κρισιμότερο ζήτημα και η σωστή γνώση αναγκαία προϋπόθεση ύπαρξης εθνικής στρατηγικής. Πρωτίστως το γεγονός ότι τα ηγεμονικά κράτη δεν έχουν φίλους και εχθρούς και ότι οι αποφάσεις αφορούν 1) την ικανότητα των περιφερειακών κρατών να αποτρέπουν τις εναντίον τους απειλές, 2) την ικανότητά τους να έχουν αυτοδύναμη στρατηγική παρουσία και εποπτεία στην περιφέρεια που ανήκουν και 3) την ικανότητά τους να κάνουν, όπως ήδη αναφέρθηκε, συναλλαγές με σκοπό ισόρροπες και συμμετρικές σχέσεις. Η ιστορική εμπειρία διδάσκει πως εάν αυτά δεν ισχύουν τα κράτη θεωρούνται αναλώσιμα και οδηγούνται στην κλίνη του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων. Περισσότερα για τις ηγεμονικές στρατηγικές βλ. τον πίνακα της τυπολογίας των ηγεμονικών στρατηγικών που συνοψίζει τις προσεγγίσεις όλων των μεγάλων δυνάμεων:

Συμπληρωματικές επισημάνσεις στις αναρτήσεις: Χουντικά πραξικοπήματα 1967, 1974, παράνομα τετελεσμένα στην Κύπρο και τουρκική απειλή: Έγιναν τα παθήματα μαθήματα; https://wp.me/p3OqMa-3Dr και Χούντες, Χάος, Εισβολή 1974, Εφιάλτες πλην όμως είχαμε όχι ένα Λεωνίδα αλλά πολλούς https://wp.me/p3OqMa-3Ew .  Με αφορμή την επέτειο του πραξικοπήματος και της εισβολής έχουν γίνει αναρίθμητες αδιέξοδες εμφύλιες συζητήσεις. Συμπληρωματικά με πιο πάνω αναρτήσεις παρατίθενται τα εξής:

Α. Εμφύλιοι διχασμοί και τα γεγονότα του 1974 και εντεύθεν κ.ε.  

Β. Νεοελληνικές διαδρομές, Κυπριακό, Μακάριος και Γρίβας.

Γ. Σχόλια μετά από μια συγκεκριμένη ανάρτηση για την ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας τον Ιούλιου 1974.

Α.

Εμφύλιοι διχασμοί και τα γεγονότα του 1974 κ.ε. Το υστερόγραφο που αρχικά προστέθηκε στην ανάρτηση https://wp.me/p3OqMa-3Ew : Περί Χούντας, περί πολιτικών, σύνδρομα ενοχών, εμφύλιες διαιρέσεις με άξονα Μακάριο/Γρίβα, ομιλία του Μακαρίου στο ΣΑ στις 19 Ιουλίου 1974. Αναμενόμενα για την πιο πάνω ανάρτηση στο διαδίκτυο έγιναν πολλά σχόλια. Επανέρχομαι με τρεις επισημάνσεις που αφορούν μερικά σχόλια:

1. Οποιουδήποτε είδους δικτατορία είναι ασύμβατη με τον διαχρονικό Ελληνικό πολιτικό πολιτισμό της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Ενώ όπως έχουμε συχνά αναλύσεις μετά την δολοφονία του Καποδίστρια πριν δύο αιώνες το νεολληνικό κράτος «πάσχει από ξενοκρατία» —που εντάθηκε και οξύνθηκε Μεταπολεμικά μετά τον εμφύλιο πόλεμο— η δικτατορία 1967-1974 συνεπάγεται ειδοποιούς διαφορές. Όπως ήδη αναφέρθηκε στην ανάρτηση οι χουνταίοι πρωτεργάτες δεν εκπροσωπούσαν τις ένδοξες Ελληνικές Ένοπλες δυνάμεις. Ήταν αποδεδειγμένα σπιθαμιαία ανθρωπάκια, πράκτορες ξένων και τρελοί άνευ ορίων. Ακραία επικίνδυνοι και το απέδειξαν. Κανένα δεν τιμά να τους υπερασπίζεται έστω και έμμεσα.
2. Είναι ένα πράγμα αναρχικές κραυγές ή υπερβολές για το κομματικό σύστημα και άλλο οι μεταρρυθμίσεις που θα προσανατολίσουν προς πολιτικές δυνατότητες για τους πολίτες να καθίστανται ολοένα περισσότερο εντολείς της εκάστοτε εντολοδόχου εξουσίας.
3. Μακάριος-Γρίβας: α) Θλιβερό και αξιοθρήνητο να διχαζόμαστε εμφύλια με όρους Μακάριου/Γρίβα την στιγμή που εδώ και δεκαετίες συζητείται το ενδεχόμενο η ΔΔΟ όχι μόνο να αναγνωρίσει τα παράνομα τετελεσμένα αλλά επιπλέον να θέσει όλη την Κύπρο στα πεδία της τουρκικής επικυριαρχίας. β) Ακόμη και Περικλής να ήταν ο Μακάριος ή Γρίβας η δυνατότητά τους για στρατηγική ήταν μηδενικές. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο στρατηγικών δρών είναι η Μητρόπολη, εδώ η Αθήνα, η οποία όμως υπό συνθήκες ξενοκρατίας λειτούργησε όπως γνωρίζουμε. Επομένως οι Μακάριος / Γρίβας «ηγέτες» της κατειλημμένης, ελεγχόμενης και εξαρτημένης Κύπρου δεν είχαν πολλές δυνατότητες. Ελίσσονταν, έκανα λαθάκια, λάθη, άλματα, σπασμωδικές ενέργειες αλλά όχι πολιτικά και στρατηγικά εγκλήματα όπως αυτά της Αθήνας. Το μόνο «τακτικό έγκλημα» ήταν η δημιουργία της ΕΟΚΑΒ η οποία μετά τον θάνατο του Γρίβα (πολλοί λένε ότι μάλλον ποτέ δεν θα έκανε πραξικόπημα) έγινε όργανο των εγκληματιών χουντικών πρακτόρων των ξένων. Ιδιαίτερα στην Κύπρο, είναι κρίσιμο να σταματήσουν να διχάζονται εμφύλια την στιγμή που το μείζον είναι η εξισορρόπηση της Τουρκίας, η άρνηση της τουρκικής επικυριαρχίας με ΔΔΟ και η απελευθέρωση ως τελικός σκοπός. γ) Όσον αφορά την ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας στις 19 Ιουλίου όσοι μάλλον έχουν σύνδρομα χουντικών ενοχών κραυγάζουν και παραμιλούν, την ανήγαγαν σε περίπου προδοσία. Μεγάλο λάθος. Μπορεί διωκόμενος και απελπισμένος ο Μακάριος  να έκανε λάθος ελιγμούς —ιδιαίτερα με την πολιτική ακαταστασία και ρευστότητα που προκλήθηκε στην Κύπρο και Ελλάδα— αλλά ο σκοπός ήταν άλλος. Την στιγμή που όλοι γνώριζαν ότι η Τουρκία πήρε αποφάσεις για μονομερή απόβαση και την στιγμή που τα πλοία ήταν έξω από τις ακτές και η τουρκική αεροπορία πηγαινοερχόταν, η ομιλία του αποσκοπούσε στο να ενεργοποιήσει έστω και την τελευταία στιγμή το Συμβούλιο Ασφαλείας για να μην γίνει μονομερής επέμβαση αλλά ενεργοποιηθούν αποφάσεις και να υπάρξουν πρωτοβουλίες του ΟΗΕ για αποκατάσταση της Συνταγματικής τάξης. Αυτό το γνωρίζουν όσοι δεν φορούν χουντικές ή άλλες παρωπίδες και ο υποφαινόμενος το επαλήθευσε σε συνομιλίες με σημαίνοντα πολιτικά πρόσωπα. Όσοι λένε τέτοιες ασυναρτησίες αποπροσανατολίζουν εμφύλια τους Έλληνες την στιγμή που η ενότητα όσο ποτέ άλλοτε είναι προϋπόθεση επιβίωσης.
4. Θουκυδίδης – εμφύλιος των Κερκυραίων: Παραθέματα και σχόλια. Πολιτειακή νομιμότητα εν μέσω Κυκλώνων, Κυκλώπων και Συμπληγάδων https://wp.me/p3OqMa-1Sv   /  Οι αυτοκαταστροφικές διαχρονικές και σύγχρονες εμφύλιες διαιρέσεις των Ελλήνων https://piotita.gr/2020/07/19/%cf%80-%ce%ae%cf%86%ce%b1%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%87/

Συμπληρωματική επισήμανση για τις συνομιλίες με «σημαίνοντες πολιτικούς» για το ΣΑ το 1974 και άλλα συναφή και συμπαρομαρτούντα .

Εθνική στρατηγική και Κυπριακό. Η ομιλία του προέδρου Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας στις 19 Ιουλίου 1974 και εμφύλια σύνδρομα που θολώνουν την σκέψη

Εθνική στρατηγική και Κυπριακό. Η ομιλία του προέδρου Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας στις 19 Ιουλίου 1974 και εμφύλια σύνδρομα που θολώνουν την σκέψη

Ακούοντας το βίντεο ή διαβάζοντας την ομιλία του πρώην προέδρου της Κύπρου Μακάριου στο Συμβούλιο Ασφαλείας στις 19 Ιουλίου 1974, αντιλαμβάνεσαι αμέσως ότι οι αντιμαχίες για αυτό το ζήτημα —με αφορμή τα 51 χρόνια μετά το πραξικόπημα και την παράνομη τουρκική εισβολή—, έχουν εκτροχιαστεί.

Εάν υπήρχε τρόπος να σηκωθεί από το μνήμα του ο Γρίβας όχι μόνο θα είχε ομολογήσει ότι ήταν λάθος λίγο πριν πεθάνει να δημιουργήσει την ΕΟΚΑβ που χουντοποιήθηκε τάχιστα, αλλά θα είχε επίσης υποστηρίξει ότι οι ύβρεις κατά του Μακαρίου για το θέμα αυτό είναι ανεύθυνες και σίγουρα ανυπόστατες. Μπορεί όπως και πολλοί άλλοι και ο Μακάριος επειδή διέφυγε μέσα από τις σφαίρες των χουντικών και να διασώθηκε οριακά και ως προς κάποια ζητήματα να λειτουργούσε σπασμωδικά και απελπισμένα —και να είχε επίσης δεχθεί αφόρητες πιέσεις από ηγέτες άλλων κρατών που προσπαθούσαν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους— αλλά ως ο νόμιμος Πρόεδρος της Κύπρου και όλων των πολιτών της ήταν σταθερά προσανατολισμένος στην αποκατάσταση της Συνταγματικής τάξης και στην αναίρεση των αθέατων εφιαλτικών συμφωνιών των χουντικών (χουντικών της Αθήνας που δεν τους άξιζε να φορούν τις στολές των ενδόξων Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων).

Στην ομιλία του στις 19 Ιουλίου 1974 Πρόεδρος Μακάριος τουλάχιστον τρεις φορές κάλεσε το ΣΑ να αναλάβει τον ρόλο αποκατάστασης της Συνταγματικής τάξης. Στην ομιλία του ολοφάνερα και ξεκάθαρα επιχειρούσε έστω και την ύστατη στιγμή να αναλάβει το Συμβούλιο Ασφαλείας τις ευθύνες του για την αποκατάσταση της διεθνούς τάξης και της Συνταγματικής τάξης στην Κυπριακή Δημοκρατία κάτι που αν γινόταν —αναμφίβολα δύσκολο, ιδιαίτερα με την ανυπαρξία πολιτικής ηγεσίας στην Αθήνα και Λευκωσία— συνεπαγόταν τον τερματισμό, έστω και την τελευταία στιγμή, της μονομερούς Τουρκικής εισβολής. Αναμφίβολα, κάποιες διατυπώσεις θα μπορούσαν να είναι συμπληρωμένες με περισσότερα επιχειρήματα και με από επικοινωνιακή άποψη με πιο επεξεργασμένες θέσεις.

Προστίθεται κάτι ακόμη σημαντικό: Η αναφορά του στην πιθανότητα βιαιοτήτων και για τις δύο κοινότητες της Κύπρου ισχύει. Αυτό δείχνει όχι μόνο η παρελθούσα εμπειρία της Κύπρου αλλά και η εμπειρία πολλών άλλων ανάλογων περιπτώσεων σε άλλες περιφέρειες. Και οι ανθρωποκεντρικά και δημοκρατικά σκεπτόμενοι Έλληνες διάκεινται πάντα αρνητικά στις άσκηση βίας κατά αμάχων και κατά μελών μειονοτήτων. Εξάλλου, για όσους διάβασαν ή βίωσαν τα γεγονότα της Κύπρου Μεταπολεμικά έχουν γνώση των διχαστικών πρακτικών της Τουρκίας και της Βρετανίας, των μεθοδευμένων βιαιοτήτων κατά αμάχων με σκοπό την αναίρεση της επί αιώνες ειρηνικής συμβίωσης ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, αλλά και των εκατέρωθεν ακροτήτων και βάρβαρων πράξεων από ιδιώτες που εκμεταλλεύονταν τις κρίσεις ακόμη και για προσωπικούς λόγους. Σκοπός λοιπόν ήταν και πάντα πρέπει να είναι ένα δημοκρατικό κυπριακό κράτος που θα διασφαλίζει τα δικαιώματα και την ζωή όλων των πολιτών και θα είναι απαλλαγμένο των συνεπειών του βρετανικού διαίρει και βασίλευε και των τουρκικών επεκτατικών σχεδίων.

Προστίθεται ότι τα τουρκικά πλοία ήταν ήδη έξω από τις ακτές της Κύπρου και η αποβίβαση στην ξηρά θα άρχιζε ανά πάσα στιγμή, κάτι που έγινε το πρωί της 20ης Ιουλίου. Ούτως ή άλλως προετοιμασία των Τούρκων και η δρομολόγηση της αποβίβασης στην ξηρά των τούρκων στρατιωτών προετοιμαζόταν για πολλές μέρες, εάν όχι πολλές εβδομάδες. Για κάθε νοήμονα είναι υβριστικό να λέγεται ότι έφτασαν εκεί λόγω … ομιλίας του Μακαρίου που ζήτησε, επαναλαμβάνεται και τονίζεται, να σταματήσουν οι έξωθεν επεμβάσεις και το ΣΑ να αναλάβει τις ευθύνες του. Έτσι, συνειδητά ή ανεπίγνωστα ουκ ολίγοι ούτε πολύ ούτε λίγο θεωρούν υπεύθυνο τον Μακάριο για την τουρκική εισβολή και όχι τα φασιστοειδή πρακτοράκια της Αθηναϊκής χούντας και των εγκάθετών της στην Κύπρο. Πάντως, να γίνει ξεκάθαρο ότι όσοι συμμετείχαν στην ΕΟΚΑβ δεν ήταν όλοι εγκάθετοι των χουντικών. Υπήρξαν πολλοί καλόπιστοι και αφελείς που πίστεψαν πως έτσι θα γίνει η … ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Εν τέλει, όλες αυτές οι συζητήσεις με εμφύλια διαίρεση Μακάριου/Γρίβα δείχνει κάτι ακόμη: Πολλοί δεν έχουν απαλλαγεί από τα εμφύλια σύνδρομα, τις διχόνοιες γύρω από ανυπόστατες ιδεολογίες και τις χουντικές νοοτροπίες που καλλιέργησε η ξενοκρατούμενη χούντα και όχι μόνο.

Εν τέλει, όπως γράψαμε και σε πρόσφατες αναρτήσεις

α) ο Μακάριος και ο Γρίβας βρίσκονται εδώ και δεκαετίες στον τάφο τους,

β) μπορεί να έκαναν λάθη, λαθάκια και αμήχανους ελιγμούς αλλά για το πως εξελίχθηκαν τα θέματα αυτά μεταπολεμικά σχετίζονται με την ανυπαρξία αξιόπιστης Μητρόπολης του Ελληνισμού,

γ) η Αθήνα βασικά μεταπολεμικά στερείται αξιόπιστης στρατηγικής και

δ) η Λευκωσία, όποιος και να ηγείται, δεν έχει την δυνατότητα να αναπτύξει ανεξάρτητη στρατηγική όταν η Αθήνα στερείται στρατηγικής ή άγεται και φέρεται υπό συνθήκες ξενοκρατίας. Εδώ το κρίσιμο απόσπασμα της ομιλίας του Μακαρίου στο ΣΑ στις 19 Ιουλίου 1974 που ξεκάθαρα δείχνει ότι σκοπός ήταν η ενεργοποίηση του ΣΑ που αν επιτυγχανόταν θα ακύρωνε την τουρκική αξίωση για μονομερή επέμβαση:

«Ποιώ έκκλησιν εις τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να πράξουν ό,τι δύνανται δια να θέσουν τέρμα εις την ανώμαλον κατάστασιν, η οποία εδημιουργήθη διά του πραξικοπήματος των Αθηνών. Καλώ το Συμβούλιο Ασφαλείας να χρησιμοποιήσει όλους τους τρόπους και τα εις την διάθεσίν του μέσα, ώστε η συνταγματική τάξις εν Κύπρω και τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού της Κύπρου να αποκατασταθούν άνευ καθυστερήσεως»

Υστερόγραφο για σημαντικές και ουσιαστικές πτυχές.

Όπως γράψαμε και σε άλλες παρεμβάσεις και όπως τεκμηριώνεται σε αξιόπιστες αναλύσεις ο Γρίβας είχε προτείνει στον Μακάριο να γίνει η ΕΟΚΑβ και να στραφούν κατά της χούντας των Αθηνών (είχαν προηγηθεί πολλά όπως η αποχώρηση της Μεραρχίας και «προσεγγίσεις» των χουντικών με τούρκους ηγέτες). Ο Μακάριος το θεώρησε ανέφικτο να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, ο Γρίβας προχώρησε στην δημιουργία της ΕΟΚΑβ (εξ αντικειμένου μεγάλο λάθος που οδήγησε σε εμφύλιες διαιρέσεις και σπασμωδικές ενέργειες από όλους), στην συνέχεια (ο Γρίβας) αρρώστησε και πέθανε, η ΕΟΚΑβ έπεσε ολοκληρωτικά στα χέρια της χούντας εγκλωβίζοντας καλόπιστους και αφελείς και τον Ιούλιο 1974 το μεγάλο έγκλημα συντελέστηκε με το πραξικόπημα της χούντας των Αθηνών. Πολλοί βάσιμα ισχυρίζονται πως αν ζούσε ο Γρίβας δεν θα άφηνε να εκτελεστεί ένα τέτοιο πολιτικό και στρατηγικό έγκλημα. Αυτό που απαιτείται συγκαιρινά, υποστηρίξαμε επανειλημμένα, είναι

α) αξιόπιστη Ελληνική εθνική στρατηγική,

β) στρατιωτική εξισορρόπηση της Τουρκίας στην Κύπρο (Ενιαίος Αμυντικός Χώρος),

γ) κόκκινες γραμμές για μη κατάργηση της ΚΔ και θέσεων που ορίζει η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα,

δ) ετοιμότητα για απελευθέρωση και έλεγχο όλου του νησιού από την νόμιμη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και

ε) ποτέ κατάργηση της ΚΔ μέχρι να υπάρξουν ευκαιρίες είτε διεξόδου με όρους διεθνούς νομιμότητας είτε απελευθέρωσης και έλεγχο όλης της Κύπρου από την ΚΔ.

Οι δύο συναφείς τελευταίες παρεμβάσεις για το 1974.

· Χουντικά πραξικοπήματα 1967, 1974, παράνομα τετελεσμένα στην Κύπρο και τουρκική απειλή: Έγιναν τα παθήματα μαθήματα; https://wp.me/p3OqMa-3Dr

· Χούντες, Χάος, Εισβολή 1974, Εφιάλτες πλην όμως είχαμε όχι ένα Λεωνίδα αλλά πολλούς https://wp.me/p3OqMa-3Ew .

Στις αναρτήσεις αυτές υπάρχουν παραρτήματα με παραπομπές σε πολλές άλλες δημοσιευμένες (και αναρτημένες στο διαδίκτυο) αναρτήσεις

Το βίντεο της ομιλίας του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας στις 19 Ιουλίου 1974

Β. !!

Νεοελληνικές διαδρομές, Κυπριακό, Μακάριος και Γρίβας.

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες ενίοτε και έχοντας «εκτραπεί» από τα κύρια ερευνητικά και συγγραφικά μου ενδιαφέροντα έγινε προσπάθεια κατανόησης των αιτίων ανυπαρξίας εθνικής στρατηγικής τους δύο τελευταίους αιώνες. Δύο άξονες κάθε σοβαρής συζήτησης χρήζει να είναι πρώτον, ο διαχρονικός ρόλος της Μητρόπολης και της πολιτικής ηγεσίας των Αθηνών και δεύτερον, οι ελιγμοί, τα λάθη, τα λαθάκια και τα ελλείμματα των στάσεων και αποφάσεων του Μακάριου και Γρίβα.  Μονολεκτικά μερικά συμπεράσματα:

1. Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια: Αφενός ακύρωσε δημοκρατικό προσανατολισμό εντός ενός εθνικά ανεξάρτητου κράτους σύμφωνα με τα ψηφίσματα των Εθνοσυνελεύσεων (ο ΙΚ σε κάθε περίπτωση ορθά υιοθέτησε μια σταδιακή κίνηση εντός αυτού του προσανατολισμού και μέριμνα για να ακυρώνονται οι αρνητικές ηγεμονικές αντιδράσεις), και αφετέρου έφερε την ξενοκρατία που λίγο πολύ ισχύει μέχρι τις μέρες μας (κάποιοι λένε ίσως και περισσότερο από το παρελθόν). Εξ αντικειμένου και καταμαρτυρούμενα μεγάλα θύματα των ελλειμμάτων και λαθών της Αθήνας ήταν οι Έλληνες εκτός νεοελληνικού κράτους, ζητήματα ως προς τα οποία υπάρχει αξιόλογη αξιόπιστη βιβλιογραφία που αναφέρεται σε πολλές συναφείς αναλύσεις μας. Συγκεκριμένα, τα μεγάλα θύματα εί0ναι οι Έλληνες των Βαλκανίων, οι Έλληνες της διασποράς ανά τον πλανήτη, οι Έλληνες της Μικράς Ασίας με αποκορύφωση το 1922, η Κύπρος με αποκορύφωση; το 1974 και καταληκτικά οι Έλληνες εντός νεοελληνικού κράτους με τα μνημόνια.
2. Εάν σταθούμε στην Μεταπολεμική φάση και την Κύπρο απαιτείται να θυμηθούμε πρωτίστως
   1. α. το ψήφισμα για αυτοδιάθεση-ένωση αρχές της δεκαετίας του 1950 (και τι ειπώθηκε στην Αθήνα όταν το [παρουσίασε κυπριακη αντιπροσωπεία)
   1. β. την τριμερή του 1955 η οποία με το να την αποδεχθεί η Αθήνα είχε ως αποτέλεσμα παρά την Συνθήκη της Λοζάνης να εμπλακεί πλέον η Τουρκία,
   1. γ. την Ζυρίχη που, βασικά και ουσιαστικά ανεξάρτητα τι λεγόταν δημόσια, επιβλήθηκε στον Μακάριο και τους άλλους κύπριους ηγέτες,
   1. δ. τα ευτράπελα της δεκαετίας του 1960 με διάφορα σχέδια που κατέδειξαν την διαπραγματευτική αδυναμία της Αθήνας και που οδήγησαν στην χούντα,
   1. ε. τις διαδοχικές χουντικές Συμπληγάδες της φάσης 1967-1974 κατά την διάρκεια είχαμε απίστευτα «λάθη» και το στρίμωγμα των Μακαρίου / Γρίβα μέσα σε αυτές τις Συμπληγάδες [όπως έχουμε συχνά γράψει ακόμη και εάν αυτοί οι τοπικοί ηγέτες «ήταν Περικλήδες» ήταν πολιτικά και στρατηγικά καταδικασμένοι να ελίσσονται, να κάνουν λάθη, να λειτουργούν σπασμωδικά και να συμπλέκονται εμφύλια].
   1. στ. Αυτά αποκορυφώθηκαν το 1974 με το πραξικόπημα και την εισβολή του Ιουλίου 1974 για τα οποία η ευθύνη είναι 100% της χουντοκρατούμενης Αθήνας, της χουντοκρατούμενης πλέον ΕΟΚΑΒ και όσων καλόπιστων ή αφελών παρασύρθηκαν μέσα στον χουντικό χείμαρρο της τελευταίας επειδή πίστεψαν ότι θα γίνει η ένωση. Από αυτούς που παρασύρθηκαν πολλοί κατάλαβαν το λάθος τους και το δήλωσαν δημόσια.
   1. ζ. Για να σταθούμε λίγο ακόμη στην ΕΟΚΑΒ εξ αντικειμένου ήταν ένα μεγάλο εάν όχι και εγκληματικό λάθος του Γρίβα, με την εξής έννοια. Ενώ αρχικά προσπάθησε να γίνει σε αντί-χουντική συνεργασία με τον Μακάριο ο τελευταίος δίστασε λέγοντάς του ότι είναι ανέφικτο με μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες μέλη να τα αντιπαρατεθούν με την χούντα και τόσους άλλους που για τους δικούς τους λόγους είχαν επικίνδυνα σχέδια για την βασικά κατειλημμένη Κύπρο. Ο Γρίβας προχώρησε, η οργάνωση εξελίχθηκε, βασικά, σε εμφύλιο αντι-Μακαριακό διχασμό, αμφότεροι Γρίβας και Μακάριος ελίσσονταν κάνοντας πολλά λάθη και οι εμφύλιες διαιρέσεις οδήγησαν και σε πολλές άχαρες στάσεις ακόμη και σε δολοφονίες.
   1. Η. Ήταν μεγάλο λάθος του Γρίβα και αποδείχθηκε πως όταν αρρώστησε και μετά πέθανε η ΕΟΚΑΒ κυριολεκτικά καταλείφθηκε από την χούντα παρασύροντας μέσα στον χείμαρρό της και όσους ήταν καλόπιστοι και αφελείς. Αυτά και τα συμπαρομαρτούντα για τα οποία η Αθήνα έφερε 100% την ευθύνη οδήγησε σε ακόμη μια καταστροφή του πραξικοπήματος και της εισβολής. Έκτοτε η Μεγαλόνησος Κύπρος «κείται μακράν», η Τουρκία δεν εξισορροπήθηκε με Ελληνικές δυνάμεις και Αθήνα και Λευκωσία δέχονται να συνομιλούν όχι μόνο για την αποδοχή των παράνομων τετελεσμένων αλλά και την αποδοχή της Τουρκίας μέσω των τουρκοκυπρίων/εποίκων σε επικυρίαρχους του καταργημένου πλέον κράτους. Η χαριστική βολή που θα εντάξει το ένα δέκατο του Ελληνισμού ως όμηρους στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας είναι η οριστική αποδοχή της ΔΔΟ.  

Γ.

Σχόλια μετά από μια συγκεκριμένη ανάρτηση για την ομιλία του Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας τον Ιούλιου 1974.

ΔΡΑΣΙΣ – ΚΕΣ. 51 ολόκληρα χρόνια κατοχής συμπληρώνονται φέτος για το νησί μας. Για περισσότερο από μισό αιώνα, η γη των προγόνων μας βρίσκεται στα χέρια του βάρβαρου εισβολέα. Η κατοχή είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς προδοτικών ενεργειών που διαπράχθηκαν τον τότε καιρό πίσω από κλειστές πόρτες, ή και όχι. Στις 19/07/1974 ο Μιχάλης Μούσκος ή αλλιώς Μακάριος Γ’, ως δούρειος ίππος της Τουρκίας ….  Βλ. συνέχεια https://www.facebook.com/drasiskes68/posts/pfbid02DywvZBWFiKjBxAxV5GRDUWMzsUp1VhzvNFTkyZbe7vsR6Y9MvFqSyKKt42zeB82gl?comment_id=1707905693197370&reply_comment_id=1814337422798970&notif_id=1753030430613835&notif_t=comment_mention&ref=notif

Panayiotis Ifestos

Χούντες, Εφιάλτες, Χάος, Εισβολή 1974, όμως είχαμε όχι ένα Λεωνίδα αλλά πολλούς

Όποιος ήταν παρόν και βίωσε τα γεγονότα έχει γνώση και επίγνωση. Πολλές περιγραφές και αφηγήματα, όμως είναι είτε ελλειμματικά είτε «πάσχουν» λόγω συνδρόμων ενοχών ατόμων που έσφαλλαν εγκληματικά επειδή αναμίχθηκαν με την εγκληματική χούντα και την ελεγχόμενη από αυτή Εοκα Β. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι πολλοί που ενδιαφέρονται να γράψουν ή να σχολιάσουν διαιρούνται εμφύλια σε μακαριακούς/γριβικούς, παραγνωρίζουν τον ρόλο της χούντας που δεν έβλαψε μόνο την Κύπρο αλλά και την κοινωνία του Ελληνικού κράτους, διχάζονται λόγω κομματικών και ιδεολογικών ταυτίσεων και εδράζουν θέσεις απόρροια αποσπασματικών δήθεν τεκμηριώσεων που διαστρέφουν αντί να φωτίσουν την πραγματικότητα τότε και έκτοτε μέχρι τις μέρες μας. Στην παρούσα ανάρτηση και προσπαθώντας να περιγράψουμε με συντομία τα κύρια και αξονικά περιοριζόμαστε σε 5 σύντομα κείμενα: Ομιλία του Λάζαρου Μαύρου, Δοκίμιο του Γιάννη Κ. Λάμπρου, δημοσιογραφική περιγραφή από το αρχείο του Παναγιώτη Παπαδημήτρη αρθρο για την ζωή και τον ρόλο του Λοχαγού Κατούντα το 1974 και μονολεκτική περιγραφή «ΚΑΠΟΙΟΥ» που βρέθηκε στο πεδίο των μαχών ενώ η εισβολή μόλις είχε αρχίσει. ….. Όπως έχει τονιστεί και σε άλλες συναφείς αναλύσεις μισό αιώνα μετά το έγκλημα του πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής του 1974 ουκ ολίγοι υπνώττουν για τις βαθύτατες αρνητικές προεκτάσεις του καταμαρτυρούμενου γεγονότος ότι:

α) Για την παράνομη τουρκική κατοχή του ενός τρίτου της Μεγαλόνησου Κύπρου όπου ζει το ένα δέκατο του Ελληνισμού και της οποίας το Ελληνικό κράτος είναι εγγυήτρια δύναμη, διαδοχικές πολιτικές ηγεσίες δεν έχουν μεριμνήσει να εξισορροπηθούν οι δυνάμεις εισβολής από τις ΕΔ της Ελλάδας.

β) Όχι μόνο τις τελευταίες δεκαετίες συζητείται η αναγνώριση των παράνομων τετελεσμένων αλλά επιπλέον οι προτάσεις για δήθεν «λύση» στην βάση των οποίων γίνονται διαπραγματεύσεις ισοδυναμούν όλες με ένταξη της Κύπρου στα πεδία της τουρκικής επικυριαρχίας.

γ) Δεν έχει γίνει κατανοητό το γεγονός ότι εν μέσω καταιγιστικών Μεταψυχροπολεμικών στρατηγικών εξελίξεων και γεωπολιτικών ανακατατάξεων —δεν άρχισαν το 2025 αλλά πολύ πριν κάτι που η στρατηγική ανάλυση καθημερινά υπογράμμιζε—, η επικυριαρχία της Τουρκίας επί της Μεγαλονήσου που όλοι θεωρούν ως ένα από τα σημαντικότερα γεωπολιτικά σημεία του πλανήτη στα πεδία της τουρκικής επικυριαρχίας, εκτινάσσει στρατηγικά τον ρόλο της Άγκυρας και υποβαθμίζει της Ελλάδας.

Για ένα ακόμη λόγω η μη άσκηση από την Ελλάδα των δικαιωμάτων που απορρέουν από τις Συνθήκες όσον αφορά την Επικράτειά της, εδώ και πολλές δεκαετίες συνδυάζεται με παλινωδίες και χειρισμούς που αποδυναμώνουν ή και εκμηδενίζουν τις προσπάθειες ανάπτυξης μιας αξιόπιστης Ελληνικής Εθνικής στρατηγικής. Ούτως ή άλλως, αυτό θα είναι τελεσίδικα ανέφικτο εάν πρώτον, το ένα δέκατο του Ελληνισμού καταστούν όμηροι της Άγκυρας και εάν δεύτερον, δεν γίνει κατανοητό πλήρως ότι αλλάζουν όλα τα δεδομένα στις γεωγραφικές, γεωπολιτικές, πολιτικές και στρατηγικές σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας. … https://wp.me/p3OqMa-3Ew

• Απάντηση

Κύπρος Πατρίδα μου

Panayiotis Ifestos Κύριε καθηγητά, ουδείς σοβαρός άνθρωπος αμφισβητεί αυτά που λέτε. Όμως διακρίνουμε μια επιλεκτική ανάγνωση, προβληματική.

Αναφέρεστε στη Χούντα, στην ΕΟΚΑ Β΄, στα στρατόπεδα «γριβικών/μακαριακών», ορθώς. Αλλά αγνοείτε επιδεικτικά τον ρόλο του Μακαρίου, του καθεστώτος του, του φανατισμού που καλλιεργούσε, των προκλήσεων και των ενδοκυπριακών εντάσεων που συντηρούσε με πολιτική σκοπιμότητα. Και το πιο εύλογο ερώτημα: Γιατί επιλέγετε να γράψετε όλα αυτά κάτω από μια ανάρτηση που καταδικάζει την επαίσχυντη ομιλία του Μακαρίου στον ΟΗΕ, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ μίλησε για “εισβολή της Ελλάδας στην Κύπρο”;

Διακρίνουμε έναν αποπροσανατολισμό από τη βασική ευθύνη του ίδιου του Μακαρίου και του πολιτικού του αφηγήματος, που διέλυσε την εθνική συνοχή στην Κύπρο και εξουδετέρωσε κάθε πιθανότητα σοβαρής εθνικής άμυνας απέναντι στην τουρκική απειλή.

Αυτά τα “σύνδρομα” που αναφέρετε είναι υπαρκτά, αλλά τα έχουν ΚΑΙ όσοι ενοχλούνται όταν αποδίδονται ευθύνες πέρα από τη Χούντα. Ευθύνες σε πολιτικές προσωπικότητες που όχι μόνο επέζησαν πολιτικά μετά την τραγωδία, αλλά συνέχισαν να καθορίζουν πορεία χωρίς να λογοδοτήσουν ποτέ.

Μιλάτε για την εθνική στρατηγική της Ελλάδας, αλλά παραλείπετε να πείτε ότι ο βασικός λόγος που δεν υπάρχει ενιαία εθνική στρατηγική στο Κυπριακό, είναι ότι ποτέ δεν υπήρξε ενιαία και αληθινή αποτίμηση ευθυνών. Ούτε καν σε ρητορικό επίπεδο, επειδή όποτε σπεύσουμε να αποδόσουμε ευθύνες σ’ αυτούς που κακώς την έβγαλαν «καθαρή», ακούμε «άλλα των άλλων».

• 12 ώρ.
• Απάντηση

Panayiotis Ifestos

Κύπρος Πατρίδα μου ευχαριστώ για το σχόλιο. Θέτετε πολλά ζητήματα τα οποία έχω εξετάσει σε αναρίθμητα άρθρα και βιβλία και η ανάλυσή τους εδώ είναι ανέφικτη. Ίσως γνωρίζετε εξάλλου ότι τόσο για τον Ενιαίο Αμυντικό Χώρο όσο και για την Ένταξη στην ΕΕ ανήκω στους ολιγάριθμους -μεταξύ αυτών και ο φίλος και συνεργάτης Νίκος Κουτσού όταν ιδρύσαμε την «κίνηση για τη Ευρώπη»- που τα έθεσαν πρώτοι και στην συνέχεια δόθηκαν μάχες πολλών δεκαετιών. Θα σταθώ μόνο στηνβ ομιλία στο ΣΑ. Οι κατά κάποιο τρόπο εισαγγελικές καταγγελίες και καταδίκες είναι υπερβολικές.

Πρώτον, εν μέσω πραξικοπήματος της χούντας και της ΕΟΚΑΒ και της χαώδους κατάστασης της πολιτικής εξουσίας στην Αθήνα και στην Κύπρο [επαναλαμβάνω: διακρίνω όσους τότε νεαροί κυρίως πίστεψαν θα γίνει η ένωση] ο Μακάριος ελισσόταν, συνομιλούσε, διαπραγματευόταν και αναμφίβολα έκανε και λάθη ή υπερβολές ή, επιπλέον, κάποια πράγματα θα μπορούσε να τα διατυπώσει καλύτερα.

Δεύτερον, για την  ομιλία στο ΣΑ του ΟΗΕ στις 19 Ιουλίου προσπάθησα επί δεκαετίες να μάθω τι ακριβώς έγινε και γιατί. Στην ανάρτησή μου δεν αναφέρω τα ονόματα αλλά τρεις σημαίνοντες σε ξεχωριστές συναντήσεις και σε διαφορετικό χρόνο μου είπαν τα ίδια και είναι λογικά και ερμηνευτικά του προσανατολισμού της ομιλίας του. Είναι ο Πάτροκλος Σταύρου, ο Βάσος Λυσσαρίδης και ο Τάσσος Παπαδόπουλος.

Ενώ βασικά η εισβολή είχε ήδη αρχίσει έκανε μια ύστατη απελπισμένη προσπάθεια να ενεργοποιηθεί το Συμβούλιο Ασφαλείας για την αποκατάσταση της τάξης αντί να γίνει, όπως τελικά συνέβη, μονομερής τουρκική απόβαση. Θα μπορούσε να κάνει διαφορετικές διατυπώσεις και με διαφορετική ένταση. Αυτή όμως δεν είναι η ουσία γιατί σκοπός ήταν να αναλάβει την ευθύνη το ΣΑ. Καλύτερα όμως να τελειώσω λέγοντας  πως ότι και να ισχύει με τον Μακάριο και τον Γρίβα το μείζον είναι τώρα η επιβίωση και η αντίσταση στην εφιαλτική ΔΔΟ με πολιτική ισότητα. Με εκτίμηση και ευχές.

• 10 ώρ.
• Απάντηση

Panayiotis Ifestos

Κύπρος Πατρίδα μου Επανέρχομαι μονολεκτικά. Μόλις έτυχε να διαβάσω αυτή την ανάρτηση https://www.anixneuseis.gr/%CE%BA%CF%85%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF-%CF%84%CE%B9-%CF%83%CF%85%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD/ που είναι χαρακτηριστική της κατάστασής μας και τον τρόπο που ανέλυαν και αποφάσιζαν οι Αμερικανοί. Αυτό είναι το «χάος μας» που αναφέρω και στην ανάρτηση. Τονίζω ξανά: Δεν τίθεται ζήτημα εισαγγελικών κατηγοριών, δίκης και καταδίκης των Γρίβα και Μακαρίου.

Ο πρώτος έκανε κατά την εκτίμηση πολλών το εξ αντικειμένου λάθος να δημιουργήσει την ΕΟΚΑΒ (υπό το πρίσμα άποψης που είχε και γι’ αυτό ζήτησε από τον Μακάριο να συνεργαστούν κατά της χούντας — κάτι που ο Μακάριος θεώρησε ανέφικτο βλ. τελευταία βιβλία του ΓΧαραλαμπίδη) και αρρώστησε μετά πέθανε και η οργάνωση μαζί και όσοι εθνικά σκεπτόμενοι πίστεψαν πως θα γίνει ένωση εντάχθηκαν), οργάνωση που μετά τον θάνατό του κατακυριεύτηκε από τα πρακτωράκια της χούντας.

Ο δεύτερος μετά το 1971-2 ελισσόταν εν μέσω της χαώδους κατάστασης σε Αθήνα και Κύπρο που αποκορυφώθηκε στις προϋποθέσεις που τόσο «καλά» (με όρους δικών τους συμφερόντων και πληροφοριών-εκτιμήσεων που είχαν από τα επιτελεία τους) ανέλυαν οι Αμερικανοί στην ανάρτηση που παραθέτω.

Κοντολογίς. Να αφήσουμε τους Μακάριο και Γρίβα στα μνήματά τους και όσοι δεν είναι ήδη λεβαντίνοι να συσπειρωθούν κατά της δολοφονικής ΔΔΟ. Τροχιά ασυγκράτητου κατευνασμού και προσαρμογής στην Τουρκική βούληση: Τελικά, οι Λεβαντίνοι χάνουν τα πάντα. http://wp.me/p3OqMa-1ld

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΥΝΑΦΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ – ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, ΤΟΝ ΕΝΙΑΙΟ ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΟΜΙΚΗ, ΘΕΣΜΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΝΤΑΞΗΣ ΣΤΗΝ ΕΕ

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Διεθνής και Ευρωπαϊκή Νομιμότητα ως ακρογωνιαίος λίθος βιώσιμου κράτους, σταθερότητας και ειρηνικών σχέσεων. – Republic of Cyprus: International and European Rule of Law as a cornerstone of peace, stability and a viable state: CONTENTS /  https://wp.me/p3OqMa-3u9

https://wp.me/p3OqMa-3u9 ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Διεθνής και Ευρωπαϊκή Νομιμότητα ως ακρογωνιαίος λίθος βιώσιμου κράτους, σταθερότητας και ειρηνικών σχέσεων. – Republic of Cyprus: International and European Rule of Law as a cornerstone of peace, stability and a viable state: CONTENTS / Περιεχόμενα: 1. Prerequisites for conflict resolution. 2. The Republic of Cyprus: Member of the UN and the European Union. The protocol of accession to the EU and the resolutions of the Security Council. 3. Prerequisites for productive negotiations and conflict resolution compatible to the Chapter of the UN. 4. International and European rule of law as a prerequisite for a viable Republic of Cyprus. 5. How could the EU membership prove decisive and the concept of national interest as a central criterion. 6. Two states trapped in inefficient and dysfunctional miniature state is not a Polity but a “prison” and a source of conflict and war 

Για τις νομικές, πολιτικές και στρατηγικές πτυχές του Κυπριακού έχουμε γράψει αναρίθμητα κείμενα. Βλ. Μερικές παραπομπές στο τέλος. Υπογραμμίζεται ότι στο παρόν αγγλικό κείμενο έγιναν λεπτορέστερες αναλύσεις για τον ρόλο του ΟΗΕ, τον ρόλο του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) σε αναφορά με την διεθνή τάξη, τις αποφάσεις του ΣΑ που αφορούν, ακριβώς, την παραβίαση της διεθνούς τάξης με παράνομα τετελεσμένα και την αυτονόητη επιτακτική ανάγκη αδιαπραγμάτευτων θέσεων που αφορούν την διεθνή και Ευρωπαϊκή νομιμότητα. Το δοκίμιο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στα Τετράδια Τεύχος 11 2024-5 Εταιρεία Διεθνών Σχέσεων και Διεθνούς Δικαίου. Διαβάζοντας μόνο τα παραθέματα στον Χάρτη του ΟΗΕ για τον ρόλο του ΣΑ ο καθείς αντιλαμβάνεται εύκολα ότι είναι αδιανόητο το κράτος-θύμα μιας παράνομης επίθεσης -και ταυτόχρονα πλήρες κράτος-μέλος της ΕΕ-, του οποίου καταλήφθηκε πέραν τού ενός τρίτου της Επικράτειάς του, συζητεί δήθεν «λύσεις» που θα το καταργήσουν και θα καταστήσουν την επιτιθέμενη Τουρκία κυρίαρχο. Ακολουθεί το Αγγλικό κείμενο και στο τέλος αρκετές αναρτημένες παρεμβάσεις.

«Κόκκινες διαπραγματευτικές γραμμές» επίλυσης του Κυπριακού ζητήματος: Η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα». https://wp.me/p3OqMa-3AY

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Διεθνής και Ευρωπαϊκή Νομιμότητα ως ακρογωνιαίος λίθος βιώσιμου κράτους, σταθερότητας και ειρηνικών σχέσεων. – Republic of Cyprus: International and European Rule of Law as a cornerstone of peace, stability and a viable state: https://wp.me/p3OqMa-3u9

Πλαίσιο Αρχών για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού με γνώμονα το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Διεθνές Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων 4 LANGUAGES https://piotita.gr/2016/10/26/%ce%ba%cf%85%cf%80%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%b7-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%af%cf%83%ce%b9%ce%bf-%ce%b1%cf%81%cf%87%cf%8e%ce%bd-%ce%b3/

Ελληνική Εθνική Στρατηγική: Η τριπλή στρατηγική. Έννοια σκοποί προϋποθέσεις επιτυχούς εκπλήρωσης: η περίπτωση της ευρωπαϊκής προοπτικής της Κύπρου  https://piotita.gr/?p=2557

Τουρκία: Εγκλήματα πολέμου – Καταστατικός Χάρτης ΟΗΕ, Διεθνές Δίκαιο by Alfred de Zayas, Geneva, THE ANNAN PLAN AND THE IMPLANTATION OF TURKISH SETTLERS IN NORTHERN CYPRUS. https://piotita.gr/2016/10/19/by-alfred-de-zayas-geneva-the-annan-plan-and-the-implantation-of-turkish-settlers-in-northern-cyprus-%ce%ad%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84/ 

Αυτοκτονία του ενός δέκατου του Ελληνισμού στην Κύπρο με ΔΔΟ. https://wp.me/p3OqMa-2Qq[https://simerini.sigmalive.com/article/2023/8/6/autoktonia-tou-enos-dekatou-tou-ellenismou-sten-kupro-me-ddo/]

Η Ελληνική πλευρά αυτοπαγιδευμένη. Συμφορά μας, ικετεύει για … ΔΔΟ και … μόνο ολίγον Αιγαίο. https://wp.me/p3OqMa-1Un

Π. Ήφαιστος, Ελληνοτουρκικά, Κυπριακό και αυτοκτονικές τάσεις. https://wp.me/p3OqMa-2Rp – https://www.huffingtonpost.gr/entry/ellenotoerkika–kepriako–kai–aetoktonikes–taseis_gr_64d07d23e4b0334ad276406e

Κυπριακή Δημοκρατία: Διαφύλαξη ή αυτοπαγίδευση; Γιατί κινδυνεύει να χαθεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Πόσο κινδυνεύει η Κύπρος και η Ελλάδα. https://www.huffingtonpost.gr/entry/kepriake-demokratia-diafelaxe-e-aetopayideese_gr_5fe43a6dc5b6acb53456f25c

Κυπριακό: Η μεγάλη παγίδα https://piotita.gr/?p=8048

THE CYPRUS ISSUE: SLIDING ON A KNIFE-EDGE”, European Parliament, conference 31.1.2017 (it includes the report on «International and European law» in four languages) http://wp.me/p3OqMa-1kT

THE DEMOCRATIC CONSTITUTION OF THE REPUBLIC OF CYPRUS AS A CORNERSTONE OF RULE OF LAW AND REGIONAL STABILITY https://wp.me/p3OqMa-1Y7

Σταθερά και μεταβλητά κριτήρια του κυπριακού ζητήματος πριν και μετά το 1974 και τα αίτια του ελλείμματος εθνικής στρατηγικής Αλλαγή https://wp.me/p3OqMa-1gv (Κέντρο Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος, συνέδριο)

«Διαπραγματευτικό κεκτημένο», η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα, το ΣΑ και ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ. https://piotita.gr/?p=36913

Η ριζική επανατοποθέτηση είναι μονόδρομος.  H κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας τίποτα δεν επιτυγχάνει, ενώ οδηγεί όλους σε παγίδα αστάθειας. https://www.huffingtonpost.gr/entry/e-rizike-epanatopothetese-einai-monodromos_gr_60950e61e4b0ae3c687cdddd

In Memoriam Γιάννου Κρανιδιώτη. “Ειρηνική” επίλυση των ελληνοτουρκικών “διαφορών” https://piotita.gr/?p=2730

Αλλαγή στρατηγικής για το Κυπριακό: Διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Επανατοποθέτηση του Κυπριακού στην βάση της διεθνούς και Ευρωπαϊκής νομιμότητας και το «Διαπραγματευτικό κεκτημένο» https://piotita.gr/?p=8066

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: ΔΙΑΦΘΕΙΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΘΕΣΜΟΥΣ, ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΑ / ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ. https://piotita.gr/?p=4101

Κυπριακή Δημοκρατία: Διαφύλαξη ή αυτοπαγίδευση; Γιατί κινδυνεύει να χαθεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Πόσο κινδυνεύει η Κύπρος και η Ελλάδα. https://www.huffingtonpost.gr/entry/kepriake-demokratia-diafelaxe-e-aetopayideese_gr_5fe43a6dc5b6acb53456f25c

Διπλωματία και στρατηγική: Οι ειδοποιοί διαφορές είναι η ουσία. Περί «Πολιτικής ισότητας», το ΣΑ και ο Χάρτης του ΟΗΕ. https://www.philenews.com/f-me-apopsi/paremvaseis-ston-f/article/1664801/diplomatia-kai-stratigki-oi-eidopoioi-diafores-einai-i-oysia?fbclid=IwAR1mGK7tYRM5XigthvvkuHlBUm_GH-dqrKcoM5JkxCdB41XSnv-9KLiA9iQ

Αλλαγή στρατηγικής για το Κυπριακό: Διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Επανατοποθέτηση του Κυπριακού στην βάση της διεθνούς και Ευρωπαϊκής νομιμότητας και το «Διαπραγματευτικό κεκτημένο» https://piotita.gr/?p=8066

ΚΥΠΡΙΑΚΟ: ΔΙΑΦΘΕΙΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΘΕΣΜΟΥΣ, ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΑ / ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ. https://piotita.gr/?p=4101

Διπλωματία και στρατηγική: Οι ειδοποιοί διαφορές είναι η ουσία. Περί «Πολιτικής ισότητας», το ΣΑ και ο Χάρτης του ΟΗΕ. https://www.philenews.com/f-me-apopsi/paremvaseis-ston-f/article/1664801/diplomatia-kai-stratigki-oi-eidopoioi-diafores-einai-i-oysia?fbclid=IwAR1mGK7tYRM5XigthvvkuHlBUm_GH-dqrKcoM5JkxCdB41XSnv-9KLiA9iQ

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos

www.ifestos.edu.gr  www.ifestosedu.gr  ifestosedu@gmail.com

Twitter https://twitter.com/ifestosedu

Linkedin https://www.linkedin.com/in/panayiotis-ifestos-0b9382131/

Instagram https://www.instagram.com/p.ifestos/

Προσωπικό προφίλ https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos

Στρατηγική Θεωρία–Κρατική Θεωρία https://www.facebook.com/groups/StrategyStateTheory/

Θουκυδίδης–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/thucydides.politikos.stoxasmos/

«Κοσμοθεωρία των Εθνών» https://www.facebook.com/kosmothewria.ifestos

«ΤΟ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ. Παθογένειες, αδιέξοδα, αίτια, πολιτικός στοχασμός, μεταμοντέρνος εθνομηδενισμός versus Έθνος και Πολιτισμός» https://piotita.gr/?p=41774

Φιλοπατρία, Δημοκρατία, Ελευθερία https://www.facebook.com/groups/philopatria/

Προσωπική σελίδα https://www.facebook.com/p.ifestos

Πολιτισμός, Περιβάλλον, Φύση, Ψάρεμα https://www.facebook.com/Ifestos.DimotisBBB

Διεθνής πολιτική 21ος  αιώνας https://www.facebook.com/groups/InternationalPolitics21century/

ΗΠΑ: Ιστορία, Διπλωματία, Στρατηγική https://www.facebook.com/groups/USAHistDiplStrat/

Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος: Ανισόρροπο τρίγωνο https://www.facebook.com/groups/GreeceTurkeyCyprusImbalance/

Διαχρονική Ελληνικότητα https://www.facebook.com/groups/Ellinikotita/

Άνθρωπος, Κράτος, Κόσμος–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/Ifestos.political.thought/

Παναγιώτης Κονδύλης – https://www.facebook.com/groups/Kondylis.Panagiotis/

Θολό βασίλειο της ΕΕ https://www.facebook.com/groups/TholoVasileioEU/

Μέγας Αλέξανδρος–Ιδιοφυής Στρατηγός και Στρατηλάτης https://www.facebook.com/groups/M.Alexandros/

Εκλεκτά βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν https://www.facebook.com/groups/eklektavivlia/

Ειρηνική πολιτική επανάσταση https://www.facebook.com/groups/PolitPeacefulRevolution/

Τίτλοι-σύνδεσμοι αναρτημένων δοκιμίων, άρθρων https://wp.me/p3OqMa-26x

Πίνακες διαλέξεων και σημειώσεις διαλέξεων – πίνακες συντομογραφικής απεικόνισης πτυχών του διεθνούς συστήματος  https://wp.me/p3OqMa-1GG

Κατηγορίες:Hans Morgenthau, πόλεμος, στρατηγική ανάλυση, στρατηγική θεωρία, χωρικά ύδατα, Ήφαιστος, Εθνική Στρατηγική, Εισβολή Κύπρος 1974, Ελευθερία, Ελλάδα, Ελληνικός πολιτισμός, Ελληνικότητα, Ελληνική Επανάσταση, Ενιαίος Αμυντικός Χώρος, Κρατικά επιτελεία, Κυπριακό, Κύπρος, Μεγάλες δυνάμεις, Πραξικόπημα 1974, Στρατηγική, διεθνές δίκαιο, διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα, διεθνής νομιμότητα, διεθνείς σχέσεις, διεθνείς θεσμοί, εθνεγερσία, εθνικό συμφέρον, εθνική ανεξαρτησία, κυπριακό ζήτημα, John Mearsheimer, Kenneth Waltz

Ετικέτες: πραξικόπημα 1974, στρατηγική, Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία, Χούντα, διεθνής πολιτική, εθνική στρατηγική