Αρχική › ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ › 28η Οκτωβρίου. Εθνική Ανεξαρτησία, Ελευθερία, Δημοκρατία και η Εθνική Στρατηγική

28η Οκτωβρίου. Εθνική Ανεξαρτησία, Ελευθερία, Δημοκρατία και η Εθνική Στρατηγική

By on

Το ΟΧΙ των Ελλήνων κατά του εισβολέα το 1940 εντάσσεται στην λογική μιας διαχρονικά αναλλοίωτης αξίωσης των κοινωνιών για εθνική ανεξαρτησία κατά όποιου και όποτε τους επιτεθεί. Εκτός από επετειακές αναφορές χρήζει να φωτίζεται ο χαρακτήρας και τα βαθύτερα αίτια αυτών των αξιώσεων. Βασικά και ουσιαστικά, το ΟΧΙ κατά των εισβολέων είναι ένα ΟΧΙ πολλών κοινωνιών διαχρονικά μορφικά πανομοιότυπο. Όποτε και όταν απειλούνται οι έσχατες λογικές ενός έθνους επαναλαμβάνεται το χαρακτηριστικό αυτό ΟΧΙ και οι πολίτες κατά κανόνα αντιστέκονται. ΌΧΙ είπαν αναρίθμητες φορές οι πρόγονοί των Ελλήνων αλλά και οι πρόγονοι όλων των άλλων εθνών οι πολίτες των οποίων υπερασπίστηκαν την εθνική τους ανεξαρτησία. ΟΧΙ λένε και σήμερα όσοι επειδή τους αξίζει να είναι ελεύθεροι υπερασπίζονται την ανεξαρτησία τους.

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι ce9acebfcf83cebccebfceb8ceb5cf89cf81ceafceb1-ce95ceb8cebdcf8ecebd.jpg
«Κοσμοθεωρία των Εθνών«: Η εθνική ανεξαρτησία όλων των κρατών είναι η συλλογική ελευθερία της κοινωνίας ως προϋπόθεση αυτεξούσιου κατ’ αλήθεια βίου και δημοκρατικού προσανατολισμού προς την Ιθάκη της δημοκρατίας.

Οι τρεις αλληλένδετες αξονικές έννοιες είναι «εθνική ανεξαρτησία» «ελευθερία» και «δημοκρατία». Αποτελούν πάγιο προσανατολισμό και πάγια αξίωση όλων των πολιτισμικά διαμορφωμένων και ως εκ τούτου εθνικά συγκροτημένων κοινωνικών οντοτήτων όλων των εποχών. Βασικά και ουσιαστικά, η εθνική ανεξαρτησία είναι η υπέρτατη κοσμοθεωρητική παραδοχή όλων των εθνών. Κοσμοθεωρία η οποία ορίζει και οριοθετεί τους έσχατους και ασυμβίβαστους σκοπούς της εθνικής στρατηγικής κάθε βιώσιμου κράτους. Το ακριβές αντίστοιχο της εθνικής ανεξαρτησίας στην κλασική εποχή ονομαζόταν το «ιδεώδες της ανεξαρτησίας». Χωρίς αυτό το ιδεώδες εθεωρείτο πως δεν είναι εφικτή η αδέσμευτη αυτοδιάθεση και η άνευ εξωτερικών καταναγκασμών πολιτειακή συγκρότηση. Δημοκρατία, εξάλλου, κλασικά νοούμενη είναι ένα άθλημα και μια διαρκής αξίωση των πολιτών για υψηλότερες βαθμίδες του ρόλου τους ως εντολέων της εκάστοτε εντολοδόχου εξουσίας. Εάν η εθνική ανεξαρτησία δεν είναι κατοχυρωμένη δεν υπάρχουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις εκπλήρωσης των σκοπών που απαιτούνται για να ασκούν οι πολίτες αυτό τον ρόλο.

Στον σύγχρονο κόσμο, εδώ και ένα αιώνα η εθνική ανεξαρτησία ορίζεται και οριοθετείται επακριβώς από τις Υψηλές Αρχές του Διεθνούς Δικαίου: 28η Οκτωβρίου. Εθνική Ανεξαρτησία, Ελευθερία, Εθνική Ασφάλεια και η Εθνική Στρατηγική (το γεγονός ότι οι υψηλές αρχές παραβιάζονται οφείλεται στα αίτια πολέμου – βλ. πιο κάτω παρεμβαλόμενο πίνακα «Ηθική κρίση περί τα διεθνή – το έθνος-κράτος ως θεσμός ελευθερίας»).

Προστίθεται ότι πρόκειται για «υψηλές αρχές», όχι «κανόνες» με την πλήρη έννοια του όρου κανόνας-νόμος στην ενδοκρατική τάξη πραγμάτων. Παρά το ότι όλα τα κράτη υπογράφοντας τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ τις υιοθέτησαν πόρρω απέχουμε από το να υπάρχει πάντοτε ομοφωνία για το ακριβές περιεχόμενό τους όταν αναφύονται διαφορές και διενέξεις. Ανεξαρτήτως αιτιών πολέμου που παρεμβάλλονται μεταξύ των αρχών του διεθνούς δικαίου και της σταθερότητας, παραμένει γεγονός ότι η εθνική ανεξαρτησία (εσωτερική και εξωτερική κυριαρχία) και η ισχύς του κράτους είναι το μέσο διασφάλισης κατά έξωθεν απειλών και επιβουλών. Σ’ ένα διεθνές σύστημα όπου υποβόσκουν εγγενή αίτια πολέμου, μας πληροφορεί ο αιώνιος Θουκυδίδης, ο «ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται». Και προσθέτει, «όσοι είναι ελεύθεροι το χρωστούν στην δύναμή τους».

Εξ ου και η βασική παράμετρος κάθε ορθολογιστικής στρατηγικής διέπεται από την θέση πως σ’ ένα άναρχο διεθνές σύστημα πλήρες αιτιών πολέμου και κυρίως πλήρες ιδιοτελών ηγεμονικών αξιώσεων όπου ο στρατιωτικός εκβιασμός και πόλεμος παραμονεύει σε κάθε γωνιά του, υπάρχει ανάγκη επαρκούς ισχύος που να διασφαλίζει την επιβίωση ενός εθνοκράτους» και την εκπλήρωση των προνοιών των Συνθηκών για την Επικράτειά του. Εδώ πάντως και με αφορμή το ΟΧΙ των Ελλήνων το 1940 αναφερόμαστε περισσότερο στις πνευματικές, κοσμοθεωρητικές πτυχές της εθνικής στρατηγικής και λιγότερο για τις στρατιωτικές.

Για ένα κράτος όπως η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία, τα οποία επί δεκαετίες δέχονται εξωτερικές απειλές και πιέσεις για να υποχωρήσει ως προς την εθνική ανεξαρτησία –στην Κύπρο επιπλέον για να αποδεχθεί εξωτερικές εγγυήσεις των θυτών (κατ’ ουσίαν παραχώρηση καταχρηστικού δικαιώματος επεμβάσεων)–, καθώς επίσης και ένα εν πολλοίς εξωτερικά εξαρτημένο και εποπτευόμενο διχαστικό και ιδεολογικά-εμφύλια βραχυκυκλωμένο εσωτερικό πολιτικό σύστημα, οι απαντήσεις στα διλήμματα που τίθενται είναι αυτονόητες.

Αυτό που ουσιαστικά υπερασπίζεται η κοινωνία, είναι τόσο την ανεξαρτησία νοούμενη ως συλλογική ελευθερία των πολιτών της, όσο και την δημοκρατία νοούμενη ως αδέσμευτες και απαλλαγμένες καταναγκασμών εσωτερικές αποφάσεις που θα λαμβάνει ένα σώμα πολιτών το οποίο στερείται εμφύλιων συνδρόμων εντός ενός ενιαίου και αδιαίρετου δημοκρατικά προσανατολισμένου κοινωνικοπολιτικού πεδίου . Οτιδήποτε λιγότερο σημαίνει ότι η κοινωνία και το κράτος πάσχουν και η μη υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας οδηγει σε ζημιές ή και ολοσχερή κρατική καταστροφή. Εξ ου και οι πολίτες έχουν συμφέρον να αξιώνουν να είναι εντολείς της εντολοδόχου εξουσίας και το πολιτικό σύστημα να είναι συμβατό με τις διαχρονικές αρχές της δημοκρατίας (που εκκολάφθηκαν εντός του διαχρονικού πολιτικού πολιτισμού της Ελληνικότητας). Να προσκολλώνται επίσης στην υψηλή κοσμοθεωρητική αρχή της εθνικής ανεξαρτησίας.

Πηγή πινάκων Εθνικου Ύμνου: Προεδρία ΕΔ

Όσον αφορά την Κυπριακή Δημοκρατία, πιο συγκεκριμένα, ο παραμικρός συμβιβασμός ως προς τις θεμελιώδεις πτυχές της εσωτερικής και εξωτερικής κυριαρχίας είναι συνταγή κακουχιών και καταστροφής για όλους τους εμπλεκομένους (συμπεριλαμβανομένου του Ελλαδικού κράτους). Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχουν βιώσιμα κράτη με εσωτερικά σύνορα προσδιορισμένα σε εθνική ή ρατσιστική βάση οι πολίτες των οποίων καλούνται στην συνέχεια να παίρνουν πολιτικές αποφάσεις για τον καθημερινό τους βίο. Το ενιαίο και αδιαίρετο των Πολιτειακών συστημάτων είναι διαχρονικό θέσφατο και προϋπόθεση σταθερότητας, ειρήνης, ελευθερίας και δημοκρατίας. Το ίδιο ισχύ όσον αφορά την ασφάλεια και την πολιτισμική ελευθερία τυχόν μειονοτήτων άλλης εθνικής υπόστασης.

Προστίθεται κάτι ουσιαστικό και συχνά παραμελημένο, πλην πολύ σημαντικό για την εθνική στρατηγική κάθε κράτους: Το ζήτημα του ρόλου των διεθνών θεσμών και ιδιαίτερα της επιδιαιτησίας. Για τους διεθνολόγους οι διεθνείς θεσμοί ως εκ της φύσεώς τους και για εγγενείς λόγους που αφορούν την δομή και τον χαρακτήρα κάθε κρατοκεντρικού συστήματος, θεωρούνται αναπόδραστα εξαρτημένες μεταβλητές της ισχύος και δη αυτής των ηγεμονικών δυνάμεων (διόλου τυχαία οι μεγάλες δυνάμεις διαθέτουν δικαίωμα βέτο στο Συμβούλιο Ασαφαλείας του ΟΗΕ). Οι αξιωματούχοι των διεθνών θεσμών στις θέσεις, στάσεις και προτάσεις δεσμεύονται από το Καταστατικό τους και δεν έχουν δικαίωμα να παρεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών, όπως ρητά αναφέρεται στο άρθρο 2 του Κεφαλαίου Ι του Χάρτη του ΟΗΕ. Το θιγόμενο κράτος έχει απόλυτο νομιμοποιημένο και νόμιμο δικαίωμα να αποπέμψει τους αξιωματούχους του ΟΗΕ όταν οι θέσεις τους και προτάσεις τους αντιβαίνουν στις υψηλές αρχές του διεθνούς δικαίου και στον Καταστατικό Χάρτη. Αυτό είναι καθημερινή πρακτική μικρών και μεγάλων κρατών. Τα κράτη αντικρούουν κάθε ρόλο ενός διεθνούς θεσμού και τον αντιπροσώπων του εαν αντιβαίνει στα εθνικά τους συμφέροντα. Το γεγονός ότι κάποιες ηγεμονικές δυνάμεις μετά τον Ψυχρό Πόλεμο επιχειρούν να παρακάμψουν την θεμελιώδη αρχή της μη επέμβασης είναι καταχρηστικό και ροκανίζει την διεθνή τάξη και τον πολιτικό πολιτισμό όπως αποτυπώνεται στις Υψηλές Αρχές του Διεθνούς Δικαίου που απορρέουν εγγενώς από την ίδια την ύπαρξη των εθνοκρατών και την αξίωσή τους για εθνική ανεξαρτησία. Υπενθυμίζεται παρενθετικά ότι οι κοινωνίες των περισσότερων εθνοκρατών του ΟΗΕ διεξήγαγαν εθνικοαπελευθεωτικούς αγώνες (και στην συνέχεια δημιουργήθηκαν τα Ηνωμένα Έθνη το 1945).

Τα φιλειρηνικά κράτη έχουν θεμιτό, νόμιμο και νομιμοποιημένο συμφέρον να παραμένουν προσκολλημένα στις υψηλές και έσχατες αρχές που διασφαλίζουν την ελευθερία τους και την δημοκρατία τους. Το εθνικό συμφέρον επιβίωσης ενός φιλειρηνικού κράτους είναι αδιαπραγμάτευτο εκτός και εάν μια κοινωνία θέλει να αυτοκτονήσει, πράγμα συνήθως απίθανο. Χωρίς μια τέτοια οριοθέτηση εθνική στρατηγική δεν υπάρχει.

Η εθνική ανεξαρτησία είναι προϋπόθεση εσωτερικής αυτοδιάθεσης, αυτοσυγκρότησης, αυτοθέσμισης και φοράς κίνησης προς δημοκρατία. Με τον όρο δημοκρατία εννοούμε το ταξίδι-Οδύσσεια των ανεξαρτήτων κοινωνιών για άσκηση ελέγχου των εντολέων πολιτών επί της εντολοδόχου πολιτικής ηγεσίας. Όσο υψηλοτέρων βαθμίδων είναι ο ρόλος των πολιτών ως εντολέων τόσο υψηλοτέρων βαθμίδων δημοκρατία έχουμε, και το αντίστροφο. Και αυτό σε συνδυασμό με την πολιτισμική αυτονομία και ελευθερία όλων των πολιτών επιλύονται και ζητήματα εσωτερικής ανθρωπολογικής ανομοιομορφίας, εννοώ την ύπαρξη πλειοψηφιών και μειοψηφιών οποιουδήποτε είδους. Συνταγές και κατασκευές εκτός αυτής της πολιτικής λογικής είναι πολιτική παράκρουση και / ή παραμύθιασμα ηγεμονικής έμπνευσης. Εθνική ανεξαρτησία, ελευθερία κατά εξωτερικών καταναγκασμών και δημοκρατικός προσανατολισμός είναι αλληλένδετες έννοιες και είναι αδύνατο να εκπληρωθούν εάν ένα κράτος είναι υποχείριο εξωτερικής δεσποτείας οποιουδήποτε είδους. Η άρνηση των αποικιοκρατών να αναγνωρίσουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στον κυπριακό λαό μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα ήταν τραγικό να οδηγήσει τελικά στην εξάλειψη της ανεξαρτησία του κράτους που το 1959-60 οι Κύπριοι αποδέχθηκαν ως έσχατο συμβιβασμό. Το ΟΧΙ των χιλιετιών είναι σήμερα για την Κυπριακή Δημοκρατία και το Ελληνικό κράτος επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε.

Σ’ ένα κόσμο άνισων κρατών, άνισα αναπτυσσόμενων, με τον ανταγωνισμό και τον πόλεμο ως εγγενές χαρακτηριστικό της διεθνούς πολιτικής, και με τον ηγεμονισμό ως μόνιμη συμπεριφορά των μεγάλων δυνάμεων, το περιεχόμενο της εθνικής ανεξαρτησίας όπως ορίστηκε πιο πάνω είναι το πολυτιμότερο αγαθό των πολιτών ενός κράτους και ο έσχατος σκοπός που εκπληρώνει η εθνική στρατηγική. Γι’ αυτό το αγαθό αγωνίζονται οι άνθρωποι και αν χρειαστεί επιδεικνύουν αυτοθυσία. Αυτό ισχύει για όλες τις κοινωνίες, όλων των εποχών και όλων των καθεστώτων: Οι πολίτες ανεξαρτήτως φιλοσοφικών παραδοχών τρέφουν πίστη και νομιμοφροσύνη στην πολιτεία στην οποία ανήκουν και αν χρειαστεί επιδεικνύουν αυτοθυσία. Στην ιστορική διαδρομή των εθνών είναι αναρίθμητοι οι γνωστοί και αφανείς ήρωες που επέδειξαν αυτοθυσία και πέθαναν για να αποκτήσει ένα έθνος την ελευθερία του ή για να υπερασπιστούν την εθνική ανεξαρτησία όταν πλέον το έθνος τους κατάκτησε την πολιτική του κυριαρχία.

Ελευθερία ή θάνατος» είναι η φράση όλων ανεξαιρέτως των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων τον 18ο, 19ο και 20ο αιώνα:

«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή

παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή»,

Έγραψε ο Ρήγας Βελεστινλής.

ΚΑΙ: απαγγέλλει ο αμούστακος Ρήγας Βελεστινλής της Κύπρου, ο εκ Πάφου ορμώμενος Ευαγόρας Παλληκαρίδης:

Θα πάρω μιαν ανηφοριά

Θα πάρω μονοπάτια

Να βρω τα σκαλοπάτια

Που παν στην λευτεριά

Μπορεί σε κάποια μάχη,

γραμμένο η μοίρα νάχει,

να μη γυρίσουμε.

Μα πάμε με καμάρι

Και λέμε όποιον πάρει, και θα νικήσουμε

«τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ, θα μπω σ’ ένα παλάτι,

το ξέρω – θαν’ απάτη, δε θάναι αληθινό».

Και ο μεγάλος Αλεξανδρινός πολιτικός στοχαστής κατά κόσμο ποιητής αποτυπώνει την ίδια διαχρονική στάση ζωής αλλά και απαισιοδοξία του Ευαγόρα, όταν γράφει:

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες.

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Η πολιτική ζωή είναι μια κύμανση μεταξύ Μήδων, «φυλάκων» των εκάστοτε Θερμοπυλών και Εφιαλτών. Οι τελευταίοι περιφέρονται συνήθως ποικιλότροπα και εξεζητημένα μεταμφιεσμένα. Εφιάλτες που υπηρετούν τους εκάστοτε Μήδους πάντα υπάρχουν, είναι ποικίλων βαθμίδων, συχνά είναι ο ίδιος ο εαυτός μας εάν λυγίσει και συμβιβαστεί. Τα πισωγυρίσματα, οι ανατροπές, οι ατυχίες, τα λάθη, οι μεγάλες και αβάστακτες καταστροφές των πολέμων, είναι και αυτά όπως φαίνεται ανθρωπίνως αναπόφευκτα στο ταξίδι της Οδύσσειας της θαλασσοπορίας των εθνών.

Την φορά κίνησης αναζητούμε, τον προσανατολισμό του αέναου αθλήματος των ανθρώπων για αυτεξούσια πολιτική ζωή υπό συνθήκες συλλογικής ελευθερίας δηλαδή Εθνικής Ανεξαρτησίας και για ολοένα περισσότερη δημοκρατία. Και αν η φορά κίνησης δεν είναι τροχοδρομημένη προς τον σωστό προσανατολισμό, αναπόδραστα πολλά κακά έπονται. Το ουσιώδες, μας είπε ο Καβάφης, ο μεγάλος φιλόσοφος της ιστορίας και των ανθρώπων, είναι να είσαι σωστά προσανατολισμένος και να κουβαλείς μες την ψυχή σου την Ιθάκη, δηλαδή στην περίπτωσή μας, την ελευθερία και την ανεξαρτησία του δικού μας «κόσμου». Και ιδεατή Ιθάκη μπορεί να μην υπάρχει. Γράφει ο μεγάλος Αλεξανδρινός πολιτικός στοχαστής κατά κόσμο ποιητής:

… πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Υπάρχουν βέβαια βαθμίδες προσκόλλησης στην ελευθερία των πολιτών στο εσωτερικό κάθε κράτους και μεταξύ των πολιτών διαφορετικών κρατών. Αυτές οι βαθμίδες είναι και το μέτρο στάθμισης για το κατά πόσο ένα έθνος του αξίζει να είναι ελεύθερο. Και πάλιν, όμως, αυτό διαρκώς σμιλεύεται, είναι ένα αέναο άθλημα της αστάθμητης, ρευστής και ευμετάβλητης ανθρώπινης ύπαρξης, ατομικής και συλλογικής.

            Η ετοιμότητα των μελών ενός έθνους να υπερασπιστούν την ελευθερία τους συναρτάται με την διαχρονικά σμιλευμένη πολιτική ανθρωπολογία τους. Συνδέεται άρρηκτα με τα πνευματικά και πολιτικά επιτεύγματα της ιστορικής διαδρομής κάθε έθνους και την ωρίμανση συνεκτικών κριτηρίων και παραγόντων, που με τρόπο βασικά άγνωστο κρυμμένο στα ενδότερα και βαθύτερα στρώματα της ανθρώπινης ιδοσυστασίας, συγκροτούν και συγκρατούν ένα εθνοκράτος. Η δύναμη με την οποία υπερασπίζονται οι πολίτες την πατρίδα τους συναρτάται με την ύπαρξη εσωτερικής συνοχής γύρω από κοσμοθεωρίες, ηθικές επιταγές και θεμελιώδεις συλλογικούς σκοπούς. Αυτά δεν είναι τα ίδια για όλα τα έθνη, τα συμφέροντα και οι παραδοχές των οποίων καταμαρτυρούμενα συχνά συγκρούονται. Τα εθνοκράτη δεν είναι τεχνητές θεσμικές συγκολλήσεις επίπεδων ανθρώπων και ούτε οι ανθρωπολογικές προϋποθέσεις που συγκροτούν και συγκρατούν μια πολιτική ανθρωπολογία κατασκευάζονται με μαγικά ραβδιά, με έξωθεν εντολές. με ψευτο-ιδεολογικά προστάγματα και με θεσμικά διατάγματα. Και όποτε αυτό επιχειρείται οι επίπλαστες κρατικές δομές είναι επιρρεπείς στην σύγκρουση και στην κατάρρευση.

Μιλώντας για την σημασία της Πολιτείας, του εθνοκράτους δηλαδή μιας κοινωνικής οντότητας, Ο Θουκυδίδης με ιδιοφυή τρόπο περιγράφει τις κακουχίες των ανθρώπων όπως καταμαρτυρήθηκε στην Κέρκυρα όταν για οποιονδήποτε λόγο καταλύεται ο κοινωνικός και πολιτικός ιστός οδηγώντας σε εμφύλιες διενέξεις: «ΠΟΤΕ ΕΜΦΥΛΙΟΣ!: Θουκυδίδης – εμφύλιος των Κερκυραίων: Παραθέματα και σχόλια. Πολιτειακή νομιμότητα εν μέσω Κυκλώνων, Κυκλώπων και Συμπληγάδων» https://wp.me/p3OqMa-1Sv

Μια πολιτεία δεν μπορεί να είναι βιώσιμη όταν ετερόκλητα κοσμοθεωρητικά και ηθικά συστήματα καλούνται να συμφωνήσουν στην βάση αλτρουισμού και καλής θέλησης. Εκατέρωθεν δεν είναι καλά ή κακά. Απλά είναι διαφορετικά. Επίπλαστα συγκολλημένες Πολιτείες ποτέ δεν ήταν βιώσιμες και όποτε επιχειρήθηκαν κατάρρευσαν παταγωδώς. Ένα κρατικό συνονθύλευμα ατομιστών, ηδονιστών, φίλαυτων και φιλοτομαριστών δεν μπορεί να εμφορείται από φιλοπατρία και κοινή Πολιτειακή ταύτιση ικανή να διεγείρει και ενεργοποιήσει τις αξιώσεις ελευθερίας. Για οποιοδήποτε έθνος και αν μιλάμε, ένας άπατρις και κενός πνευματικής υπόστασης ατομιστής ανθρωπολογικά εκκενωμένος και μπερδεμένος, εξ αντικειμένου εμφορείται από μηδενική πίστη για την ελευθερία, την εθνική ανεξαρτησία και την δημοκρατία. Συγκρινόμενος με τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, τους 300 στις Θερμοπύλες, τον Αυξεντίου, τον Μακρυγιάννη ή τον αφανή ήρωα στα βουνά της Πίνδου το 1940, ή με οποιοδήποτε άλλο αγωνιστή της ελευθερίας κάποιου άλλου έθνους, βρίσκεται στον αντίποδά τους.

Η συγκρότηση και συγκράτηση των εθνών εμπεριέχει προϋποθέσεις που δεν είναι πάντα αναγνωρίσιμες. Δεν μετριούνται και σταθμίζονται ποσοτικά και με όρους συμβατικής λογικής. Είναι τόσο αστάθμητες όσο και ο έρωτας. Η γνώση των προϋποθέσεων συγκρότησης, συγκράτησης και ετοιμότητας υπεράσπισης ενός εθνοκράτους, απορρέει από την διϋποκειμενική ιστορική εμπειρία. Όπως η ιστορία διδάσκει, πολύ περισσότερο και από τα όπλα, αυτό που μετράει είναι στάσεις ψυχής και πνεύματος με τις οποίες σε όλα τα έθνη κάποιοι πολίτες είναι προικισμένοι και κάποιοι άλλοι όχι. Το εκκρεμές των στάσεων και συμπεριφορών, εξάλλου, κυμαίνεται ανάλογα με τις ψυχικές αντοχές, την δειλία, την γενναιότητα και τους πνευματικούς προσανατολισμούς του καθενός. Ο αλτρουισμός και η καλή πίστη ως μέθοδος συγκόλλησης με υλιστικές προσεγγίσεις μελών ενός κράτους διαφορετικών εθνικών κοσμοθεωρητικών παραδοχών είναι προγραμματικά πολιτειακή παιδική χαρά.

Τα διαχρονικά πολιτικά και πνευματικά επιτεύγματα ενός έθνους είναι η μαγιά συγκρότησης της πολιτικής ανθρωπολογίας που συγκροτεί και συγκρατεί ένα σύγχρονο εθνοκράτος και που εδραιώνει τη δική του ιδιαίτερη και ιδιόμορφη, ανόμοια με κάθε άλλη, οντολογική ετερότητα, τα δικά του κοσμοθεωρητικά και ηθικά συστήματα, κοντολογίς τον μοναδικό και ανόμοιο πνευματικό και αισθητό κόσμο κάθε έθνους. Πάνω σε αυτά είναι που εδράζεται το σύνολο των Πολιτειακών δομών καθιστώντας τες βιώσιμες και τροφοδοτώντας τες με πνευματικές και πολιτικές στάσεις που υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία σε ένα άκρως ανταγωνιστικό κόσμο.

Τίθεται ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα που πρέπει να τονιστεί: Δεν έχουν όλα τα έθνη τις ίδιες κοσμοθεωρίες, την ίδια κοσμοθέαση και τα ίδια ηθικά και κανονιστικά πρότυπα. Ο τρόπος που τα μέλη των εθνών υπερασπίζονται την εθνική τους ανεξαρτησία είναι πανομοιότυπος πλην διαφέρει ως προς το περιεχόμενο των σκοπών. Ανθόσπαρτος διεθνής βίος ποτέ δεν υπήρξε.. Ανθόσπαρτος σίγουρα δεν θα είναι ο 21ος αιώνας και δεν είναι σίγουρο αν ποτέ ο πλανήτης θα καταστεί ανθρωπολογικά και πολιτικά πανομοιότυπος και αγγελικά πλασμένος και προσανατολισμένος. Αυτή είναι και η διαφορά με τις ιδεολογικές εσχατολογίες και τα ποικιλόμορφα επίπλαστα δόγματά τους. Συχνά, αυτά που δύο ή περισσότερα έθνη εκατέρωθεν θεωρούν σωστά και δίκαια όχι μόνο δεν ταυτίζονται αλλά και συγκρούονται. Και για να επανέλθουμε στο ζήτημα της Πολιτειακής βιωσιμότητας, τεχνητές θεσμικές κατασκευές που επιχειρούν να συγκολλήσουν ασυμβίβαστους κόσμους θρέφουν και αναπτύσσουν την διαφορά, την σύγκρουση και τον εσωτερικό και διακρατικό πόλεμο.

Τα προβλήματα δεν οφείλονται στο γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι είναι στρεβλά μυαλά αλλά στο ότι κάθε έθνος εξ αντικειμένου είναι ένας διαφορετικός όπως είπαμε κόσμος από τον οποίο απορρέει η εγγενής οικεία αξίωση ελευθερίας και εθνικής ανεξαρτησίας, δηλαδή ύπαρξης και διασφάλισης της δικής του Πολιτείας και η εξίσου εγγενής αξίωση εσωτερικής πολιτικής οργάνωσης σύμφωνα με τις οικείες ανθρωπολογικές προϋποθέσεις, τον οικείο πολιτισμό που τις διαμορφώνει και τις ιστορικές περιστάσεις που την επηρέασαν.

Οι Βρετανοί κάτι ήξεραν φεύγοντας από τις αποικίες και υιοθετώντας την στρατηγική του «διαίρει και βασίλευε»: Έστησαν πολλές παγίδες μέσα στις οποίες πολλοί και συχνά συνεχίζουν να πέφτουν. Οι θεσμικές συγκολλήσεις διαφορετικών κόσμων εξυπηρετούν αυτούς που ωφελούνται από τις αναπόδραστες διενέξεις. Η Κύπρος είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις, υπάρχουν και πολλές άλλες.

Η ανομοιότητα των εθνών απορρέει από την ιστορική διαμόρφωση του καθενός, τις θρησκείες, την γλώσσα, το πολιτισμικό υπόβαθρο, τις παραδόσεις πολιτικού πολιτισμού και άλλες ιδιότητες που διαχρονικά συγκροτούν την εθνική υπόσταση. Είναι ένα πράγμα, για παράδειγμα, ο ανθρωποκεντρικός πολιτικός πολιτισμός της μακραίωνης ελληνικότητας και άλλο η θεοκεντρική ισλαμική κοσμοθεωρία. Σεβαστές αμφότερες οι κοσμοθεωρητικές και πολιτικές παραδοχές πλην η μια βρίσκεται στον αντίποδα της άλλης. Κανείς δεν έχει παρά να διαβάσει το κατά τα άλλα πολύ σημαντικό βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες (http://www.ifestosedu.gr/109%CE%9D%CF%84%CE%B1%CE%B2%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%9A%CE%BF%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82.htm), για να καταλάβει τις εκατέρωθεν πολιτειακές προεκτάσεις. Η σύζευξη των δύο διαφορετικών κοσμοθεωρήσεων μέσα σε μια πειραματική πολιτειακή δομή χρειάζεται πολύ τύχη για να μην προκαλέσει σύγκρουση ή ακαριαία διαίρεση και από την πρώτη κιόλας μέρα. Και οι φλούδες ελπίδες και ευσεβείς πόθοι είναι επικίνδυνες. Ο αιώνιος Θουκυδίδης είναι πάντα επίκαιρος όταν λέει, «η ελπίδα, παρηγοριά την ώρα του κινδύνου, όσους την έχουν από περίσσια δύναμη κι αν τους βλάψει δεν τους καταστρέφει  όσοι όμως, στηριγμένοι πάνω της, τα παίζουν όλα για όλα (γιατί απ’ τη φύση της είναι σπάταλη), μονάχα όταν αποτύχουν την γνωρίζουν».

Τελειώνω λοιπόν λέγοντας ότι η δομή και η φυσιογνωμία του διεθνούς συστήματος είναι εύκολα αναγνωρίσιμη και αντιληπτή. Είναι ένα εθνοκρατοκεντρικό διεθνές σύστημα του οποίου η διαίρεση σύμφωνα με την εθνική ιδιοσυστασία κάθε Πολιτείας όχι μόνο δεν είναι τυχαία αλλά αποτελεί υπό τις περιστάσεις του σύγχρονου κόσμου προϋπόθεση συλλογικής ελευθερίας και εσωτερικής δημοκρατίας. Η εθνική ανεξαρτησία είναι αυτή που διασφαλίζει αμφότερα. Τα προβλήματα είναι αναπόδραστα. Τα αίτια πολέμου υποβόσκουν, κυρίως λόγω άνισης ισχύος, άνισης ανάπτυξης και ηγεμονικών αξιώσεων που εμφανίζονται πάντοτε μεταμφιεσμένες με κίβδηλα δόγματα εξισωτικής παγκοσμιότητας την εφαρμογή των οποίων επιφυλάσσουν για τους άλλους και ποτέ για τους εαυτούς τους.

Ο πόλεμος στις ποικίλες εκδοχές και εκδηλώσεις παραμονεύει στην διεθνή πολιτική και βλάπτει όσους παραμελούν τα συμφέροντά τους. Η σταθερότητα του εθνοκρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος και η ανεξαρτησία κάθε κράτους-μέλους του συστήματος κρατών θα είναι για πολύ ακόμη μια δύσκολη θαλασσοπορία γεμάτη θυμωμένους Ποσειδώνες, Λαιστρυγώνες, Κύκλωπες και πολλές μα πάρα πολλές μεταμφιεσμένες ηγεμονικές Σειρήνες. Υπό αυτές τις συνθήκες ισχύει αρχή της αυτοβοήθειας. Η διεθνής σταθερότητα και η εφαρμογή των Υψηλών αρχών του διεθνούς δικαίου είναι συνάρτηση αντί-ηγεμονικών αξόνων και η επιβίωση μιας κοινωνίας συνάρτηση επαρκούς ισχύος.

Τα πολεμικά μέσα προσφέρουν ισχύ. Όχι όμως μόνο αυτά. Ισχύς είναι επίσης η ευρωστία της ψυχής και του πνεύματος και οι κοσμοθεωρητικές και ηθικές παραδοχές ενός έθνους που στηρίζουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία και πάνω στις οποίες στηρίζεται ένα εδραίο Πολιτειακό σύστημα. Ισχύς είναι ακόμη και το να έχεις το σθένος να αρνηθείς να αυτοκτονήσεις από φόβο μην και πεθάνεις αύριο.

Το έπος του 1940 ήταν μια ακόμη μαρτυρία ότι πέραν των εσωτερικών διαιρέσεων η κοσμοθεωρητική παραδοχή της εθνικής ανεξαρτησίας είναι έσχατη και κοινή λογική των ελλήνων. Την κρίσιμη στιγμή αντιτάσσεται με δύναμη και αποφασιστικότητα. Πολλά εξαρτώνται από το κατά πόσο συνεχίζει αυτό να ισχύει.

Υστερόγραφο: Το πιο πάνω κείμενο αντλεί από ομιλία-Πανηγυρικό στον Δήμο Πάφου μετά από πρόσκληση των τοπικών αρχών.

Συναφείς παρεμβάσεις

·              Παθογένειες και αδιέξοδα του σύγχρονου εθνοκρατοκεντρικού συστήματος, διεθνής διακυβέρνηση και κίνδυνος, μεταξύ άλλων, πυρηνικού ολοκαυτώματος https://wp.me/p3OqMa-2YF                 
·              ΤΟ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ. Παθογένειες, αδιέξοδα, αίτια, πολιτικός στοχασμός. Μεταμοντέρνος εθνομηδενισμός versus Έθνος και Πολιτισμός (Εκδόσεις Ποιότητα) https://wp.me/p3OqMa-2IW
·              Διεθνής πολιτική τον 21ο αιώνα και η επιτάχυνση των στρατηγικών διενέξεων μεταξύ των ηγεμονικών δυνάμεων. https://wp.me/p3OqMa-2QP
  • Τουρκία: Εγκλήματα πολέμου – Καταστατικός Χάρτης ΟΗΕ, Διεθνές Δίκαιο by Alfred de Zayas, Geneva, THE ANNAN PLAN AND THE IMPLANTATION OF TURKISH SETTLERS IN NORTHERN CYPRUS. https://piotita.gr/2016/10/19/by–alfred–de–zayas–geneva–the–annan–plan–and–the–implantation–of–turkish–settlers–in–northern–cyprus-%ce%ad%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84/
  • Αυτοκτονία του ενός δέκατου του Ελληνισμού στην Κύπρο με ΔΔΟ. https://wp.me/p3OqMa-2Qq
  • Η Ελληνική πλευρά αυτοπαγιδευμένη. Συμφορά μας, ικετεύει για … ΔΔΟ και … μόνο ολίγον Αιγαίο. https://wp.me/p3OqMa-1Un
  • Ελληνοτουρκικά, Κυπριακό και αυτοκτονικές τάσεις. https://wp.me/p3OqMa-2Rp –
  • Κυπριακή Δημοκρατία: Διαφύλαξη ή αυτοπαγίδευση; Γιατί κινδυνεύει να χαθεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Πόσο κινδυνεύει η Κύπρος και η Ελλάδα. https://www.huffingtonpost.gr/entry/kepriake-demokratia-diafelaxe-e-aetopayideese_gr_5fe43a6dc5b6acb53456f25c
  • Κυπριακό: Η μεγάλη παγίδα https://piotita.gr/?p=8048
  • THE CYPRUS ISSUE: SLIDING ON A KNIFE-EDGE”, European Parliament, conference 31.1.2017 (it includes the report on «International and European law» in four languages) http://wp.me/p3OqMa-1kT
  • THE DEMOCRATIC CONSTITUTION OF THE REPUBLIC OF CYPRUS AS A CORNERSTONE OF RULE OF LAW AND REGIONAL STABILITY https://wp.me/p3OqMa-1Y7
  • Σταθερά και μεταβλητά κριτήρια του κυπριακού ζητήματος πριν και μετά το 1974 και τα αίτια του ελλείμματος εθνικής στρατηγικής Αλλαγή https://wp.me/p3OqMa-1gv (Κέντρο Μελετών Τάσσος Παπαδόπουλος, συνέδριο)
  • «Διαπραγματευτικό κεκτημένο», η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα, το ΣΑ και ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ. https://piotita.gr/?p=36913
  • Republic of Cyprus: International and European Rule of Law as a cornerstone of peace, stability and a viable state [ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Διεθνής και Ευρωπαϊκή Νομιμότητα ως ακρογωνιαίος λίθος βιώσιμου κράτους, σταθερότητας και ειρηνικών σχέσεων] https://wp.me/p3OqMa-3u9 CONTENTS /  . – Republic of Cyprus: International and European Rule of Law as a cornerstone of peace, stability and a viable state: CONTENTS / Περιεχόμενα: 1. Prerequisites for conflict resolution. 2. The Republic of Cyprus: Member of the UN and the European Union. The protocol of accession to the EU and the resolutions of the Security Council. 3. Prerequisites for productive negotiations and conflict resolution compatible to the Chapter of the UN. 4. International and European rule of law as a prerequisite for a viable Republic of Cyprus. 5. How could the EU membership prove decisive and the concept of national interest as a central criterion. 6. Two states trapped in inefficient and dysfunctional miniature state is not a Polity but a “prison” and a source of conflict and war
  • «Κόκκινες διαπραγματευτικές γραμμές» επίλυσης του Κυπριακού ζητήματος: Η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα». https://wp.me/p3OqMa-3AY
  • Πλαίσιο Αρχών για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού με γνώμονα το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Διεθνές Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων 4 LANGUAGES https://piotita.gr/2016/10/26/%ce%ba%cf%85%cf%80%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%b7-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%b1-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%af%cf%83%ce%b9%ce%bf-%ce%b1%cf%81%cf%87%cf%8e%ce%bd-%ce%b3/
  • Ελληνική Εθνική Στρατηγική: Η τριπλή στρατηγική. Έννοια σκοποί προϋποθέσεις επιτυχούς εκπλήρωσης: η περίπτωση της ευρωπαϊκής προοπτικής της Κύπρου  https://piotita.gr/?p=2557
  • Η ριζική επανατοποθέτηση είναι μονόδρομος.  H κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας τίποτα δεν επιτυγχάνει, ενώ οδηγεί όλους σε παγίδα αστάθειας. https://www.huffingtonpost.gr/entry/e-rizike-epanatopothetese-einai-monodromos_gr_60950e61e4b0ae3c687cdddd
  • In Memoriam Γιάννου Κρανιδιώτη. “Ειρηνική” επίλυση των ελληνοτουρκικών “διαφορών” https://piotita.gr/?p=2730
  • Αλλαγή στρατηγικής για το Κυπριακό: Διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Επανατοποθέτηση του Κυπριακού στην βάση της διεθνούς και Ευρωπαϊκής νομιμότητας και το «Διαπραγματευτικό κεκτημένο» https://piotita.gr/?p=8066
  • ΚΥΠΡΙΑΚΟ: ΔΙΑΦΘΕΙΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΘΕΣΜΟΥΣ, ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΑ / ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ. https://piotita.gr/?p=4101
  • Διπλωματία και στρατηγική: Οι ειδοποιοί διαφορές είναι η ουσία. Περί «Πολιτικής ισότητας», το ΣΑ και ο Χάρτης του ΟΗΕ. https://www.philenews.com/f-me-apopsi/paremvaseis-ston-f/article/1664801/diplomatia-kai-stratigki-oi-eidopoioi-diafores-einai-i-oysia?fbclid=IwAR1mGK7tYRM5XigthvvkuHlBUm_GH-dqrKcoM5JkxCdB41XSnv-9KLiA9iQ
  • Αλλαγή στρατηγικής για το Κυπριακό: Διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Επανατοποθέτηση του Κυπριακού στην βάση της διεθνούς και Ευρωπαϊκής νομιμότητας και το «Διαπραγματευτικό κεκτημένο» https://piotita.gr/?p=8066
  • Τουρκικός αναθεωρητισμός και Τουρκική στρατηγική. Πώς Μεταπολεμικά η Τουρκία σταδιακά αλλά σταθερά εκπληρώνει τους αναθεωρητικούς της σκοπούς (σε αναφορά με τον Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου)  https://wp.me/p3OqMa-3KB
  • Ριζική επανατοποθέτηση στο Κυπριακό και στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις. Νομικές, πολιτικές και στρατηγικές πτυχές. https://wp.me/p3OqMa-3YE

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos

www.ifestos.edu.gr www.ifestosedu.gr ifestosedu@gmail.com

Twitter https://twitter.com/ifestosedu

Linkedin https://www.linkedin.com/in/panayiotis-ifestos-0b9382131/

Instagram https://www.instagram.com/p.ifestos/

Προσωπικό προφίλ https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos

Στρατηγική Θεωρία–Κρατική Θεωρία https://www.facebook.com/groups/StrategyStateTheory/

Θουκυδίδης–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/thucydides.politikos.stoxasmos/

«Κοσμοθεωρία των Εθνών» https://www.facebook.com/kosmothewria.ifestos

«ΤΟ ΕΘΝΟΚΡΑΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ. Παθογένειες, αδιέξοδα, αίτια, πολιτικός στοχασμός, μεταμοντέρνος εθνομηδενισμός versus Έθνος και Πολιτισμός» https://piotita.gr/?p=41774

Συλλογικός τόμος: Το διεθνές σύστημα σε ιστορική μετάβαση. 21 αναλύσεις για τις αναδυόμενες προκλήσεις (Εκδ. Ποιότητα) https://piotita.gr/product/to-diethens-sistima-se-istoriki-metav/ +  https://wp.me/p3OqMa-3PM

Φιλοπατρία, Δημοκρατία, Ελευθερία https://www.facebook.com/groups/philopatria/

Προσωπική σελίδα https://www.facebook.com/p.ifestos

Πολιτισμός, Περιβάλλον, Φύση, Ψάρεμα https://www.facebook.com/Ifestos.DimotisBBB

Διεθνής πολιτική 21ος αιώνας https://www.facebook.com/groups/InternationalPolitics21century/

ΗΠΑ: Ιστορία, Διπλωματία, Στρατηγική https://www.facebook.com/groups/USAHistDiplStrat/

Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρος: Ανισόρροπο τρίγωνο https://www.facebook.com/groups/GreeceTurkeyCyprusImbalance/

Διαχρονική Ελληνικότητα https://www.facebook.com/groups/Ellinikotita/

Άνθρωπος, Κράτος, Κόσμος–Πολιτικός Στοχασμός https://www.facebook.com/groups/Ifestos.political.thought/

Παναγιώτης Κονδύλης – https://www.facebook.com/groups/Kondylis.Panagiotis/

Θολό Ευρωπαϊκό Βασίλειο των πρώην αποικιοκρατών και της Ευρωπαϊκής “Ένωσης” https://www.facebook.com/groups/TholoVasileioEU/

Μέγας Αλέξανδρος–Ιδιοφυής Στρατηγός και Στρατηλάτης https://www.facebook.com/groups/M.Alexandros/

Εκλεκτά βιβλία που αξίζουν να διαβαστούν https://www.facebook.com/groups/eklektavivlia/

Ειρηνική πολιτική επανάσταση https://www.facebook.com/groups/PolitPeacefulRevolution/

Τίτλοι-σύνδεσμοι αναρτημένων δοκιμίων, άρθρων https://wp.me/p3OqMa-26x

Πίνακες διαλέξεων και σημειώσεις διαλέξεων – πίνακες συντομογραφικής απεικόνισης πτυχών του διεθνούς συστήματος https://wp.me/p3OqMa-1GG

‹

Κατηγορίες:ΕΛΕΥΘΕΡΊΑ, ΕΟΚΑ αγώνας 1055-59, Εθνική Στρατηγική, Ελλάδα, Κύπρος, Καβάφης, εθνική ανεξαρτησία

Ετικέτες: , , , , , ,